Nieuw

Franz Joseph Hayden - Geschiedenis

Franz Joseph Hayden - Geschiedenis

Haydns werk was van grote invloed op de ontwikkeling van de Europese muziek en was ver buiten zijn geboorteland Oostenrijk bekend en gewaardeerd. Zijn wonderbaarlijke muzikale output omvatte onder meer meer dan honderd symfonieën, zo'n vijftig concerten, tientallen strijkkwartetten, missen, sonates en verschillende composities voor zang. De schepping en de seizoenen zijn twee van de meest populaire latere werken van Haydn. Haydn was een van de meest gevierde componisten van zijn tijd en was korte tijd een leraar van Beethoven, hoewel de vereniging blijkbaar niet helemaal succesvol was. Ook de jonge Mozart werd naar Haydn gebracht, die de grootsheid van de jongeling meteen op prijs stelde.

Franz Joseph Haydn

Geboren uit trouwe katholieke ouders in Rohrau, Oostenrijk, 1 april 1732 stierf in Gumpendorf, Wenen, 31 mei 1809. Hij begon zijn grote muzikale carrière in de koorschool van St. Stephen's, Wenen. Negen jaar lang was hij daar koorzanger en stond hij zijn plaats als solo-jongen af ​​aan zijn jongere broer Michael toen de onvermijdelijke tekenen van verandering in zijn stem verschenen. Gedurende deze jaren gaf hij blijk van een buitengewone passie voor muziek, waarbij hij elke gelegenheid aangreep om zijn kennis van de kunst te verbeteren. Hij mocht zijn muziekstudie voortzetten. In die tijd kwam hij onder de invloed van Emanuel Bach, Dittersdorf en Porpora, van wie kan worden gezegd dat hij zijn belangrijkste meesters was, hoewel de eer van zijn opmerkelijke prestaties eerder aan zijn eigen onophoudelijke ijver dan aan enige specifieke instructie moet worden toegeschreven. In het jaar 1756 was Haydn zo goed op de hoogte van de verschillende takken van zijn kunst dat hij werd gerangschikt onder de eerste muziekmeesters van Wenen. In 1759 aanvaardde hij de benoeming van vice-kapelmeester van graaf Morzin, een Boheemse edelman, die in zijn landhuis een orkest onderhield. Zijn contract met deze prins bracht hem in de dagelijkse noodzaak om "divertimenti" voor het orkest te componeren, wat een prachtige gelegenheid bood voor de studie van instrumentatie. Het was in die tijd dat Haydn de fout maakte om een ​​liefdeloos huwelijk aan te gaan met Maria Anna Keller. Als hij voorzichtiger was geweest bij het kiezen van een echtgenoot, zou zijn leven na de dood misschien vrij zijn geweest van de vermoedens die zijn relaties met andere vrouwen rechtvaardigen. Door zijn temperament was hij diep religieus en gaf hij in zijn composities voor de diensten van de kerk het talent terug waarmee hij zo rijk was begiftigd.

In 1761 werd hij vice-kapelmeester in Eisenstadt, en in 1766 ging hij als kapelaan met prins Nicolaas naar zijn nieuwe paleis in Esterhás. Zijn leven gedurende deze jaren was van een bijzondere vastberadenheid. De taken van zijn functie waren zeer zwaar, met de noodzaak van dagelijkse orkestrecitals, twee opera-uitvoeringen en ten minste elke week één concert. Hij ontving een salaris van honderd pond per jaar. In 1785 trad hij toe tot de vrijmetselaars om zijn vriend Mozart te plezieren, die een vurig lid was en het is niet duidelijk hoe lang hij in die samenleving bleef. Ter gelegenheid van zijn twee bezoeken aan Londen (1791 en 1794) werd hij geprezen als de grootste musicus van die tijd en kreeg hij veel aandacht van de koninklijke familie. De Universiteit van Oxford verleende hem de graad van doctor in de muziek. Zijn carrière in Londen was briljant en zijn successen signaleren. Het orkest van Salomon was het voertuig dat hij koos om zijn composities aan het Engelse publiek voor te stellen, en de twaalf symfonieën die onder zijn leiding werden uitgevoerd maakten diepe indruk. Hij verliet Londen in 1795 en verhuisde in januari 1797 naar Gumpendorf, Wenen, waar hij stierf.


Algemene implicaties

Haydn woonde en werkte het grootste deel van zijn leven in Wenen. Hier kreeg hij een briljante opleiding en extra inspiratie om de lijn van het origineel maken van muziek in zijn implementatie te volgen. Het was een geweldige tijd die Haydn doorbracht om zijn talent te vergroten.

Aan de andere kant is het duidelijk dat de belangrijkste studies die Haydn in de muziek aanbad, signeren, viool en klavierspel waren. 1 Zijn passie om te creëren werd enorm versterkt door de christelijke religie en de manier waarop de Heilige Bijbel verschillende scènes in de geschiedenis van de religie beschrijft. Om nog meer te zeggen, Haydn was in zijn volwassen leven zeer gemotiveerd om enigszins vergelijkbaar te zijn in kleuren en impressies zoals de Bijbel het voorstelt.

Dit idee heeft nooit zo'n uitmuntende componist als Haydn verlaten. Verder nam Haydn later kennis van Miltons geweldige werk verloren paradijs. 2 Dat was een heilig moment voor de componist om al zijn ideeën te verzamelen om verder te worden geïntroduceerd in het meesterwerk van zijn hele leven. De creatie benadrukte het talent van Haydn zodat het werd opgenomen in de zielen van luisteraars en kenners van muziek in het algemeen.


Muzikale carriere

Na het verlaten van school verdiende Haydn de kost als freelance muzikant, muziekleraar en componist. Zijn eerste vaste baan kwam in 1757 toen hij werd aangenomen als muzikaal leider van graaf Morzin. Na verloop van tijd werden zijn naam en composities herkenbaarder. Tijdens zijn tijd bij graaf Morzin schreef Haydn 15 symfonieën, concerten, pianosonates en mogelijk zijn eerste twee strijkkwartetten. Hij trouwde op 26 november 1760 met Maria Anna Keller.

In 1761 begon Haydn zijn levenslange relatie met de rijkste familie van de Hongaarse adel, de familie Esterhazy. Haydn bracht bijna 30 jaar van zijn leven door in het gezin. Hij werd aangenomen als vice-kapelmeester en verdiende 400 gulden per jaar, en na verloop van tijd nam zijn salaris toe en ook zijn rang binnen de rechtbank. Zijn muziek werd enorm populair. Hoewel Haydn bij de familie Esterhazy op hun afgelegen landgoed woonde, bezocht hij af en toe Wenen, waar hij Wolfgang Amadeus Mozart ontmoette en bevriend raakte. De twee hadden grote bewondering voor elkaars werk.

Haydns belangrijkste beschermheer was prins Nikolaus, zelf een muzikant en muziekliefhebber die opdracht gaf tot een verscheidenheid aan werken van Haydn. In de jaren 1760 begon de prins te leren hoe hij de baryton moest bespelen, een groot snaarinstrument dat in die tijd enigszins ongebruikelijk was. Haydn componeerde talloze werken voor de prins om op dit instrument te spelen, waaronder meer dan 100 trio's voor baryton, altviool en cello.

In 1779 tekende Haydn een nieuw contract met de familie Esterhazy, waardoor hij eindelijk opdrachten van andere mecenassen kon aanvaarden. Deze vrijheid leidde tot een vruchtbare periode voor de componist. Binnen het volgende decennium schreef Haydn 'The Seven Last Words of Christ', een orkestwerk met negen delen, en zijn zes Parijse symfonieën, die in opdracht van de dirigent van een Frans orkest waren gemaakt.


Componeren uit liefde voor muziek

De Onafhankelijkheidsverklaring werd ondertekend in 1776, waarin staat dat alle mensen het recht hebben op leven, vrijheid en het nastreven van geluk. Deze belangrijke historische gebeurtenis vond plaats tijdens het leven van Haydn. We moeten niet vergeten dat hij en de grondleggers leefden in dezelfde wereld. Net zoals blanke kolonisten in Amerika onafhankelijkheid van Engeland wilden, zo vestigden componisten als Haydn zich als artistieke individuen die geen goedkeuring van de adel nodig hadden om succesvol te zijn. Hij woonde aan het einde van zijn leven in Londen, waar hij muziek schreef om kunst te maken - niet voor de prins - 2013 en veranderde effectief de rol van componisten en musici in de Europese samenleving.

Haydn schreef 106 symfonieën en 68 strijkkwartetten (stukken voor twee violen, altviool en cello). Muziek die voor deze ensembles is geschreven, is in wezen uitgevonden door Haydn, en dit is een van de vele voorbeelden van Haydns vasthoudendheid aan structuur als een man van de Verlichting, maar ook van zijn simplistische en speelse persoonlijkheid als kunstenaar.


Karakter en uiterlijk

James Webster schrijft over Haydns openbare karakter als volgt: “Haydns openbare leven was een voorbeeld van het Verlichtingsideaal van de honnête homme (eerlijke man): de man wiens goede karakter en werelds succes elkaar mogelijk maken en rechtvaardigen. Zijn bescheidenheid en oprechtheid werden overal erkend. Deze eigenschappen waren niet alleen een voorwaarde voor zijn succes als kapelmeester, ondernemer en publiek figuur, maar droegen ook bij aan de gunstige ontvangst van zijn muziek.' en effectief de belangen van de musici vertegenwoordigde bij hun werkgever zie Papa Haydn en het verhaal van de “Farewell'8221 Symphony.

Haydn had een sterk gevoel voor humor, duidelijk in zijn liefde voor praktische grappen en vaak duidelijk in zijn muziek, en hij had veel vrienden. Een groot deel van zijn leven had hij een 'gelukkig en van nature opgewekt temperament', maar in zijn latere leven zijn er aanwijzingen voor perioden van depressie, met name in de correspondentie met mevrouw Genzinger en in de biografie van Dies, gebaseerd op bezoeken die op hoge leeftijd van Haydn zijn afgelegd.

Haydn was een vrome katholiek die zich vaak tot zijn rozenkrans wendde als hij moeite had met componeren, een praktijk die hij meestal effectief vond. Normaal begon hij het manuscript van elke compositie met “in benoemde Domini'8221 (“in de naam van de Heer'8221) en eindigde met “Laus Deo'8221 (“lof zij God'8221).

Wat zijn zakelijke transacties betreft, was de grootste tekortkoming van Haydn hebzucht. Webster schrijft: "Wat geld betreft, was Haydn zo eigenbelang dat hij [beide] tijdgenoten en veel latere autoriteiten schokte "8230. Hij probeerde altijd zijn inkomen te maximaliseren, hetzij door te onderhandelen over het recht om zijn muziek te verkopen buiten de rechtbank van Esterházy, door harde koopjes te doen met uitgevers of door zijn werken drie of vier keer te verkopen. fraude. Toen hij werd gekruist in zakelijke relaties, reageerde hij boos. Webster merkt op dat de meedogenloosheid van Haydn in het bedrijfsleven misschien sympathieker wordt beschouwd in het licht van zijn worsteling met armoede tijdens zijn jaren als freelancer – en dat buiten de zakenwereld, bijvoorbeeld in de omgang met familieleden en bedienden en in vrijwilligerswerk zijn diensten voor liefdadigheidsconcerten, was Haydn een gulle man.

Haydn was klein van gestalte, misschien als gevolg van ondervoeding gedurende het grootste deel van zijn jeugd. Zoals velen in zijn tijd, liet een aanval van pokken zijn gezicht vol littekens achter. Zijn biograaf Dies schreef: 'Hij kon niet begrijpen hoe het kon dat hij in zijn leven door menig mooie vrouw was bemind. ‘Ze konden er niet toe geleid zijn door mijn schoonheid''8221.

Zijn neus, groot en aquiline, was misvormd door de poliep waaraan hij een groot deel van zijn volwassen leven leed, een pijnlijke en slopende ziekte die hem er soms van weerhield muziek te schrijven.


Inhoud

Vroege leven

Joseph Haydn werd geboren in Rohrau, Oostenrijk, een dorp dat in die tijd aan de grens met Hongarije lag. Zijn vader was Mathias Haydn, een wagenmaker die ook dienst deed als "Markrichter", een kantoor dat verwant was aan de burgemeester van het dorp. Haydns moeder Maria, née Koller, had eerder als kok gewerkt in het paleis van graaf Harrach, de voorzittende aristocraat van Rohrau. Geen van beide ouders kon noten lezen [d] echter, Mathias was een enthousiaste volksmuzikant, die tijdens de gezellenperiode van zijn carrière zichzelf harp had geleerd. Volgens Haydns latere herinneringen was zijn familie uit zijn kinderjaren buitengewoon muzikaal en zongen ze vaak samen en met hun buren. [5]

Haydns ouders hadden gemerkt dat hun zoon muzikaal begaafd was en wisten dat hij in Rohrau geen kans zou maken op een serieuze muzikale opleiding. Het was om deze reden dat ze, rond de tijd dat Haydn zes werd, een voorstel aanvaardden van hun familielid Johann Matthias Frankh, de schoolmeester en koordirigent in Hainburg, dat Haydn in zijn huis in de leer zou gaan bij Frankh om een ​​opleiding tot musicus te volgen. Haydn vertrok daarom met Frankh naar Hainburg en woonde nooit meer bij zijn ouders.

Het leven in het huishouden van Frankh was niet gemakkelijk voor Haydn, die zich later herinnerde dat hij vaak honger had [6] en vernederd werd door de smerige staat van zijn kleding. [7] Hij begon daar zijn muzikale opleiding en kon al snel zowel klavecimbel als viool spelen. De inwoners van Hainburg hoorden hem drievoudige stemmen zingen in het kerkkoor.

Er is reden om aan te nemen dat Haydns zang indruk maakte op degenen die hem hoorden, want in 1739 [e] werd hij onder de aandacht gebracht van Georg von Reutter, de dirigent van de muziek in de Stephansdom in Wenen, die toevallig een bezoek bracht aan Hainburg en was op zoek naar nieuwe koorknapen. Haydn slaagde voor zijn auditie bij Reutter en verhuisde na enkele maanden van bijscholing naar Wenen (1740), waar hij de volgende negen jaar als koorzanger werkte.

Haydn woonde in het Kapellhaus naast de kathedraal, samen met Reutter, de familie van Reutter en de andere vier koorknapen, waaronder na 1745 zijn jongere broer Michael. [8] De koorknapen kregen les in Latijn en andere schoolvakken, maar ook in zang, viool en keyboard. [9] Reutter hielp Haydn weinig op het gebied van muziektheorie en compositie, en gaf hem slechts twee lessen in zijn hele tijd als koorzanger. [10] Echter, aangezien St. Stephen's een van de leidende muzikale centra in Europa was, leerde Haydn veel door simpelweg daar als professioneel musicus te dienen. [11]

Net als Frankh voor hem, nam Reutter niet altijd de moeite om ervoor te zorgen dat Haydn goed werd gevoed. Zoals hij later aan zijn biograaf Albert Christoph Dies vertelde, was Haydn gemotiveerd om goed te zingen, in de hoop meer uitnodigingen te krijgen om op te treden voor een aristocratisch publiek - waar de zangers meestal verfrissingen kregen. [12]

Strijd als freelancer Bewerken

In 1749 was Haydn fysiek zo gerijpt dat hij niet langer in staat was om hoge koorpartijen te zingen. Keizerin Maria Theresa klaagde zelf bij Reutter over zijn zang en noemde het "kraaien". [13] Op een dag haalde Haydn een grap uit en knipte hij de staart van een medekoorzanger af. [13] Dit was genoeg voor Reutter: Haydn kreeg eerst stokslagen, daarna op staande voet ontslagen en de straat op gestuurd. [14] Hij had het geluk dat hij werd opgevangen door een vriend, Johann Michael Spangler, die een paar maanden de overvolle zolderkamer van zijn familie deelde met Haydn. Haydn begon meteen aan zijn carrière als freelance muzikant.

Haydn worstelde in het begin en had veel verschillende banen: als muziekleraar, als straatserenader en uiteindelijk, in 1752, als bediende van de Italiaanse componist Nicola Porpora, van wie hij later zei dat hij "de ware grondbeginselen van samenstelling". [15] Hij was ook korte tijd in dienst van graaf Friedrich Wilhelm von Haugwitz en bespeelde het orgel in de Boheemse Kanselarijkapel op de Judenplatz. [16]

Als koorzanger had Haydn geen systematische opleiding in muziektheorie en compositie gekregen. Als remedie werkte hij zich een weg door de contrapuntoefeningen in de tekst Gradus advertentie Parnassum door Johann Joseph Fux en bestudeerde zorgvuldig het werk van Carl Philipp Emanuel Bach, die hij later als een belangrijke invloed erkende. [17] Hij zei over de eerste zes klaviersonates van CPE Bach: "Ik verliet mijn klavier niet voordat ik ze had uitgespeeld, en wie mij grondig kent, moet ontdekken dat ik veel aan Emanuel Bach te danken heb, dat ik hem begreep en heb gestudeerd hem met ijver." Volgens Griesinger en Dies bestudeerde Haydn in de jaren 1750 een encyclopedische verhandeling van Johann Mattheson, een Duitse componist. [18]

Naarmate zijn vaardigheden toenam, begon Haydn een publieke reputatie te verwerven, eerst als componist van een opera, Der krumme Teufel, "The Limping Devil", geschreven voor de komische acteur Joseph Felix von Kurz [de] , wiens artiestennaam "Bernardon" was. Het werk ging met succes in 1753 in première, maar werd al snel gesloten door de censoren vanwege "aanstootgevende opmerkingen". [19] Haydn merkte ook, schijnbaar zonder ergernis, dat werken die hij gewoon had weggegeven, werden gepubliceerd en verkocht in lokale muziekwinkels. [20] Tussen 1754 en 1756 werkte Haydn ook freelance voor de rechtbank in Wenen. Hij behoorde tot een aantal musici die werden betaald voor diensten als aanvullende musici op bals die tijdens het carnavalsseizoen voor de keizerlijke kinderen werden gegeven, en als aanvullende zangers in de keizerlijke kapel (de Hofkapelle) in de vastentijd en de Goede Week. [21]

Met de toename van zijn reputatie verkreeg Haydn uiteindelijk aristocratische bescherming, cruciaal voor de carrière van een componist in zijn tijd. Gravin Thun, [f] die een van Haydns composities had gezien, riep hem bij zich en nam hem in dienst als haar zang- en klavierleraar. [g] In 1756 nam baron Carl Josef Fürnberg Haydn in dienst op zijn landgoed, Weinzierl, waar de componist zijn eerste strijkkwartetten schreef. Van hen zei Philip G. Downs: "ze zijn rijk aan nieuwe effecten en instrumentale combinaties die alleen het resultaat kunnen zijn van humoristische bedoelingen". [22] Hun enthousiaste ontvangst moedigde Haydn aan om meer te schrijven. Het was een keerpunt in zijn carrière. Als gevolg van de uitvoeringen werd hij zowel als artiest als als leraar veelgevraagd. [18] Later beval Fürnberg Haydn aan bij graaf Morzin, die in 1757 [h] zijn eerste fulltime werkgever werd. [23] Zijn salaris was een respectabele 200 florin per jaar, plus gratis kost en inwoning. [24]

De jaren als kapelmeester Edit

Haydns functietitel onder graaf Morzin was: Kapelmeester, dat wil zeggen, muzikaal leider. Hij leidde het kleine orkest van de graaf in Unterlukawitz en schreef zijn eerste symfonieën voor dit ensemble - misschien met dubbele cijfers. Philip Downs zegt over deze eerste symfonieën: "De kiemen van de toekomst zijn er, zijn werken vertonen al een rijkdom en overvloed aan materiaal, en een gedisciplineerde maar gevarieerde expressie." [18] In 1760 trouwde Haydn met de zekerheid van een kapelmeesterpositie. Zijn vrouw was de voormalige Maria Anna Theresia Keller (1729-1800), [25] de zus van Therese (geb. 1733), op wie Haydn eerder verliefd was geweest. Haydn en zijn vrouw hadden een totaal ongelukkig huwelijk [26] waaruit geen ontsnapping mogelijk was. Ze brachten geen kinderen voort, en beiden namen minnaars. [l]

Graaf Morzin kreeg al snel financiële tegenslagen waardoor hij zijn muzikale establishment moest ontslaan, maar Haydn kreeg al snel een soortgelijke baan (1761) aangeboden door prins Paul Anton, hoofd van de immens rijke familie Esterházy. Haydns functie was slechts vice-kapelmeester, maar hij kreeg onmiddellijk de leiding over het grootste deel van het muzikale establishment van Esterházy, waarbij de oude kapelmeester Gregor Werner alleen gezag behield voor kerkmuziek. Toen Werner in 1766 stierf, werd Haydn verheven tot kapelmeester.

Als "huisofficier" in het etablissement in Esterházy droeg Haydn livrei en volgde hij de familie terwijl ze tussen hun verschillende paleizen bewogen, vooral de voorouderlijke zetel van de familie Schloss Esterházy in Kismarton (tegenwoordig Eisenstadt, Oostenrijk) en later Esterháza, een groots nieuw paleis gebouwd op het platteland van Hongarije in de jaren 1760. Haydn had een enorm scala aan verantwoordelijkheden, waaronder compositie, het leiden van het orkest, het spelen van kamermuziek voor en met zijn opdrachtgevers, en uiteindelijk het opzetten van operaproducties. Ondanks deze slopende werklast, [j] de baan was in artistiek opzicht een geweldige kans voor Haydn. [27] [28] De prinsen van Esterházy (Paul Anton, toen van 1762 tot 1790 Nikolaus I) waren muziekkenners die zijn werk op prijs stelden en hem dagelijks toegang gaven tot zijn eigen kleine orkest. In de bijna dertig jaar dat Haydn aan het hof van Esterházy werkte, produceerde hij een stortvloed aan composities en bleef zijn muzikale stijl zich ontwikkelen.

Veel van Haydns activiteiten in die tijd volgden de muzikale smaak van zijn beschermheer Prins Nikolaus. Rond 1765 verkreeg de prins de baryton en begon hij te leren bespelen, een ongewoon muziekinstrument dat lijkt op de basgamba, maar met een set getokkelde sympathieke snaren. Haydn kreeg de opdracht om de prins muziek te laten spelen, en in de volgende tien jaar produceerde hij ongeveer 200 werken voor dit instrument in verschillende ensembles, waarvan de meest opvallende de 126 barytontrio's zijn. Rond 1775 verliet de prins de baryton en nam een ​​nieuwe hobby: operaproducties, voorheen een sporadisch evenement voor speciale gelegenheden, werden het middelpunt van het muziekleven aan het hof, en het operatheater dat de prins in Esterháza had gebouwd, kreeg een groot seizoen, met meerdere producties per jaar. Haydn was bedrijfsleider, wierf en trainde de zangers en bereidde en leidde de optredens. Hij schreef verschillende van de opera's die werden uitgevoerd en schreef vervangende aria's om in de opera's van andere componisten in te voegen.

1779 was een keerpunt voor Haydn, omdat er opnieuw over zijn contract werd onderhandeld: waar voorheen al zijn composities eigendom waren van de familie Esterházy, mocht hij nu voor anderen schrijven en zijn werk aan uitgevers verkopen. Haydn verlegde al snel zijn nadruk in compositie om dit weer te geven (minder opera's en meer kwartetten en symfonieën) en hij onderhandelde met meerdere uitgevers, zowel Oostenrijkse als buitenlandse. Zijn nieuwe arbeidsovereenkomst "werkte als een katalysator in de volgende fase in Haydns carrière, het bereiken van internationale populariteit. In 1790 bevond Haydn zich in de paradoxale positie . Europa's belangrijkste componist te zijn, maar iemand die zijn tijd doorbracht als een plichtsgetrouwe kapelmeester in een afgelegen paleis op het Hongaarse platteland." [29] De nieuwe publicatiecampagne resulteerde in de samenstelling van een groot aantal nieuwe strijkkwartetten (de zeskwartetsets van Op. 33, 50, 54/55 en 64). Haydn componeerde ook naar aanleiding van opdrachten uit het buitenland: de Parijse symfonieën (1785-1786) en de originele orkestversie van De zeven laatste woorden van Christus (1786), een opdracht van Cádiz, Spanje.

De afgelegen ligging van Eszterháza, dat verder van Wenen lag dan Kismarton, leidde ertoe dat Haydn zich geleidelijk meer geïsoleerd en eenzaam ging voelen. [30] Hij verlangde ernaar Wenen te bezoeken vanwege zijn vriendschappen daar. [31] Hiervan was een bijzonder belangrijke die met Maria Anna von Genzinger (1754–1793), de vrouw van de lijfarts van prins Nikolaus in Wenen, die in 1789 een hechte, platonische relatie met de componist begon. Haydn schreef aan mevr. Genzinger vaak, uiting gevend aan zijn eenzaamheid in Esterháza en zijn geluk voor de weinige keren dat hij haar in Wenen kon bezoeken. Later schreef Haydn haar regelmatig vanuit Londen. Haar voortijdige dood in 1793 was een klap voor Haydn en zijn variaties in F mineur voor piano, Hob. XVII:6, is mogelijk geschreven als reactie op haar dood. [32]

Een andere vriend in Wenen was Wolfgang Amadeus Mozart, die Haydn ergens rond 1784 had ontmoet. Volgens latere getuigenissen van Michael Kelly en anderen speelden de twee componisten af ​​en toe samen in strijkkwartetten. [33] [34] Haydn was enorm onder de indruk van het werk van Mozart en prees het grenzeloos aan anderen. Mozart gaf klaarblijkelijk de waardering terug, zoals blijkt uit zijn opdracht van een set van zes kwartetten, nu de "Haydn"-kwartetten genoemd, aan zijn vriend. In 1785 werd Haydn toegelaten tot dezelfde vrijmetselaarsloge als Mozart, de "Zur wahren Eintracht [de] " in Wenen. [35] [k]

De Londense reizen Bewerken

In 1790 stierf prins Nikolaus en werd als prins opgevolgd door zijn zoon Anton. In navolging van een trend van die tijd [37] probeerde Anton te bezuinigen door de meeste hofmuzikanten te ontslaan. Haydn behield een nominale aanstelling met Anton, tegen een verlaagd salaris van 400 florin, evenals een pensioen van 1000 florin van Nikolaus. [38] Aangezien Anton weinig behoefte had aan Haydns diensten, was hij bereid hem te laten reizen, en de componist accepteerde een lucratief aanbod van Johann Peter Salomon, een Duitse violist en impresario, om Engeland te bezoeken en nieuwe symfonieën te dirigeren met een groot orkest.

De keuze was een verstandige, want Haydn was daar al een zeer populaire componist. Sinds de dood van Johann Christian Bach in 1782 had Haydns muziek de concertscène in Londen gedomineerd "nauwelijks een concert had geen werk van hem". [39] Haydns werk werd op grote schaal verspreid door uitgevers in Londen, waaronder Forster (die hun eigen contract met Haydn hadden) en Longman & Broderip (die als agent in Engeland werkte voor Haydns Weense uitgever Artaria). [39] Inspanningen om Haydn naar Londen te brengen waren ondernomen sinds 1782, hoewel Haydns loyaliteit aan prins Nikolaus hem ervan had weerhouden het te accepteren. [39]

Na innig afscheid van Mozart en andere vrienden [40] vertrok Haydn op 15 december 1790 met Salomon uit Wenen en arriveerde op tijd in Calais om op nieuwjaarsdag 1791 het Kanaal over te steken. Het was de eerste keer dat de 58-jarige oude componist had de oceaan gezien. Aangekomen in Londen verbleef Haydn bij Salomon in Great Pulteney Street (Londen, in de buurt van Piccadilly Circus) [41], waar hij werkte in een geleende studio bij de Broadwood pianofirma in de buurt. [41]

Het was het begin van een zeer gunstige periode voor Haydn, zowel de reis van 1791–1792, als een herhaald bezoek in 1794–1795, waren zeer succesvol. Het publiek stroomde naar de concerten van Haydn. Hij vergrootte zijn bekendheid en maakte grote winsten, waardoor hij financieel veilig werd. [l] Charles Burney recenseerde het eerste concert als volgt: "Haydn zat zelf aan de pianoforte en de aanblik van die beroemde componist bracht het publiek zo onder stroom dat het een aandacht en een plezier opwekte dat superieur was aan alles wat ooit was veroorzaakt door instrumentale muziek in Engeland." [m] Haydn maakte veel nieuwe vrienden en had een tijdlang een romantische relatie met Rebecca Schroeter.

Muzikaal hebben Haydns bezoeken aan Engeland geleid tot een aantal van zijn bekendste werken, waaronder de Verrassing, Leger, Tromgeroffel en Londen symfonieën de Rijder kwartet en het pianotrio "Gypsy Rondo". Het grote succes van de totale onderneming betekent niet dat de reizen probleemloos waren. Met name zijn allereerste project, de opera in opdracht L'anima del filosofo was naar behoren geschreven tijdens de vroege stadia van de reis, maar de opera-impresario John Gallini kon geen vergunning krijgen om operavoorstellingen toe te staan ​​in het theater dat hij regisseerde, het King's Theatre. Haydn werd goed betaald voor de opera (£300), maar er werd veel tijd verspild. [n] Dus slechts twee nieuwe symfonieën, nr. 95 en nee. 96 Wonder, zou in première kunnen gaan in de 12 concerten van Salomons voorjaarsconcertreeks. Een ander probleem kwam voort uit de jaloerse competitieve inspanningen van een senior, rivaliserend orkest, de Professional Concerts, die Haydns oude leerling Ignaz Pleyel rekruteerden als een rivaliserende bezoekende componist. symfonieën op hun concertprogramma's.

Het einde van Salomons serie in juni gaf Haydn een zeldzame periode van relatieve vrije tijd. Hij verbleef een deel van de tijd in het land (Hertingfordbury), maar had ook tijd om te reizen, met name naar Oxford, waar hij een eredoctoraat van de universiteit ontving. De symfonie uitgevoerd voor de gelegenheid, nee. 92 is sindsdien bekend geworden als de Oxford Symfonie, hoewel het in 1789 was geschreven. [42]

Tijdens zijn reis naar Londen in 1790 had Haydn de jonge Ludwig van Beethoven ontmoet in zijn geboortestad Bonn. Bij Haydns terugkeer kwam Beethoven naar Wenen en was Haydns leerling tot aan de tweede reis naar Londen. Haydn nam Beethoven mee naar Eisenstadt voor de zomer, waar Haydn weinig te doen had, en leerde Beethoven wat contrapunt. [43] Terwijl hij in Wenen was, kocht Haydn een huis voor zichzelf en zijn vrouw in de buitenwijken en begon het te verbouwen. Hij regelde ook de uitvoering van enkele van zijn Londense symfonieën in lokale concerten.

Tegen de tijd dat hij aankwam op zijn tweede reis naar Engeland (1794-1795), was Haydn een bekende figuur geworden in de Londense concertscene. Het seizoen 1794 werd gedomineerd door het ensemble van Salomon, omdat de Professionele Concerten hun inspanningen hadden opgegeven. De concerten omvatten de premières van de 99e, 100e en 101e symfonieën. Voor 1795 had Salomon zijn eigen serie verlaten, daarbij verwijzend naar moeilijkheden bij het verkrijgen van "vocale artiesten van de eerste rang uit het buitenland", en Haydn bundelde de krachten met de Opera Concerten, onder leiding van de violist Giovanni Battista Viotti. Dit waren de locatie van de laatste drie symfonieën, 102, 103 en 104. Het laatste benefietconcert voor Haydn ("Dr. Haydn's night") aan het einde van het seizoen 1795 was een groot succes en was misschien wel het hoogtepunt van zijn Engelse carrière. Haydns biograaf Griesinger schreef dat Haydn "de dagen die hij in Engeland doorbracht als de gelukkigste van zijn leven beschouwde. Hij werd overal gewaardeerd daar het opende een nieuwe wereld voor hem". [44]

Jarenlange beroemdheid in Wenen Bewerken

Haydn keerde in 1795 terug naar Wenen. Prins Anton was overleden en zijn opvolger Nikolaus II stelde voor om het muzikale establishment van Esterházy nieuw leven in te blazen met Haydn als kapelmeester. Haydn nam de functie op parttime basis op zich. Hij bracht zijn zomers door bij de Esterházys in Eisenstadt en schreef in de loop van een aantal jaren zes missen voor hen.

Tegen die tijd was Haydn een publieke figuur in Wenen geworden. Hij bracht het grootste deel van zijn tijd door in zijn huis, een groot huis in de buitenwijk Windmühle, [o] en schreef werken voor openbare uitvoeringen. In samenwerking met zijn librettist en mentor Gottfried van Swieten, en met financiering van Van Swietens Gesellschaft der Associierten, componeerde hij zijn twee grote oratoria, De creatie (1798) en De seizoenen (1801). Beiden werden enthousiast ontvangen. Haydn trad regelmatig op voor het publiek en leidde vaak uitvoeringen van De creatie en De seizoenen voor liefdadigheidsvoordelen, waaronder Tonkünstler-Societät-programma's met massale muzikale krachten. Ook componeerde hij instrumentale muziek: de populaire Trompet Concerto, en de laatste negen in zijn lange reeks strijkkwartetten, waaronder de Vijfden, Keizer, en zonsopkomst. Direct geïnspireerd door het gehoor God Save the King in Londen te horen zingen, schreef Haydn in 1797 een patriottische "Emperor's Hymn" Gott erhalte Franz den Kaiser ("God Save Emperor Francis"). Dit behaalde een groot succes en werd "het blijvende embleem van de Oostenrijkse identiteit tot aan de Eerste Wereldoorlog" (Jones) [ onvolledig kort citaat ] . De melodie werd gebruikt voor von Fallersleben's Deutschlandlied (1841), die werd geschreven als onderdeel van de Duitse eenwordingsbeweging en waarvan de derde strofe tegenwoordig het volkslied van de Bondsrepubliek Duitsland is. (Modern Oostenrijk gebruikt een ander volkslied.)

Tijdens de latere jaren van deze succesvolle periode kreeg Haydn te maken met beginnende ouderdom en wisselende gezondheid, en hij moest worstelen om zijn laatste werken te voltooien. Zijn laatste grote werk, uit 1802, was de zesde mis voor de Esterházys, de Harmoniemesse.

Pensioen, ziekte en overlijden

Tegen het einde van 1803 was Haydns toestand zodanig afgenomen dat hij fysiek niet meer in staat was om te componeren. Hij had last van zwakte, duizeligheid, concentratiestoornissen en pijnlijk gezwollen benen. Aangezien de diagnose in Haydns tijd onzeker was, is het onwaarschijnlijk dat de precieze ziekte ooit kan worden geïdentificeerd, hoewel Jones arteriosclerose suggereert. [45] De ziekte was vooral zwaar voor Haydn omdat de stroom van frisse muzikale ideeën onverminderd doorging, hoewel hij ze niet langer als composities kon uitwerken. [p] Zijn biograaf Dies meldde dat Haydn in 1806 zei:

"Ik moet iets te doen hebben - meestal achtervolgen muzikale ideeën me, tot het punt van marteling, ik kan er niet aan ontsnappen, ze staan ​​als muren voor me. Als het een allegro is dat me achtervolgt, blijft mijn pols sneller kloppen, ik kan niet slapen. Als het een adagio is, dan merk ik dat mijn pols langzaam klopt. Mijn fantasie speelt met me alsof ik een klavier ben." [q] Haydn glimlachte, het bloed stroomde naar zijn gezicht en hij zei: "Ik ben eigenlijk maar een levend klavier."

The winding down of Haydn's career was gradual. The Esterházy family kept him on as Kapellmeister to the very end (much as they had with his predecessor Werner long before), but they appointed new staff to lead their musical establishment: Johann Michael Fuchs in 1802 as Vice-Kapellmeister [46] and Johann Nepomuk Hummel as Konzertmeister in 1804. [47] Haydn's last summer in Eisenstadt was in 1803, [46] and his last appearance before the public as a conductor was a charity performance of The Seven Last Words on 26 December 1803. As debility set in, he made largely futile efforts at composition, attempting to revise a rediscovered Missa brevis from his teenage years and complete his final string quartet. The former project was abandoned for good in 1805, and the quartet was published with just two movements. [48]

Haydn was well cared for by his servants, and he received many visitors and public honors during his last years, but they could not have been very happy years for him. [49] During his illness, Haydn often found solace by sitting at the piano and playing his "Emperor's Hymn". A final triumph occurred on 27 March 1808 when a performance of The Creation was organized in his honour. The very frail composer was brought into the hall on an armchair to the sound of trumpets and drums and was greeted by Beethoven, Salieri (who led the performance) and by other musicians and members of the aristocracy. Haydn was both moved and exhausted by the experience and had to depart at intermission. [50]

Haydn lived on for 14 more months. His final days were hardly serene, as in May 1809 the French army under Napoleon launched an attack on Vienna and on 10 May bombarded his neighborhood. According to Griesinger, "Four case shots fell, rattling the windows and doors of his house. He called out in a loud voice to his alarmed and frightened people, 'Don't be afraid, children, where Haydn is, no harm can reach you!'. But the spirit was stronger than the flesh, for he had hardly uttered the brave words when his whole body began to tremble." [51] More bombardments followed until the city fell to the French on 13 May. [52] Haydn, was, however, deeply moved and appreciative when on 17 May a French cavalry officer named Sulémy came to pay his respects and sang, skillfully, an aria from The Creation. [R]

On 26 May Haydn played his "Emperor's Hymn" with unusual gusto three times the same evening he collapsed and was taken to what proved to be to his deathbed. [51] He died peacefully in his own home at 12:40 a.m. on 31 May 1809, aged 77. [52] On 15 June, a memorial service was held in the Schottenkirche at which Mozart's Requiem was performed. Haydn's remains were interred in the local Hundsturm cemetery until 1820, when they were moved to Eisenstadt by Prince Nikolaus. His head took a different journey it was stolen by phrenologists shortly after burial, and the skull was reunited with the other remains only in 1954, now interred in a tomb in the north tower of the Bergkirche.

James Webster writes of Haydn's public character thus: "Haydn's public life exemplified the Enlightenment ideal of the honnête homme (honest man): the man whose good character and worldly success enable and justify each other. His modesty and probity were everywhere acknowledged. These traits were not only prerequisites to his success as Kapellmeister, entrepreneur and public figure, but also aided the favorable reception of his music." [53] Haydn was especially respected by the Esterházy court musicians whom he supervised, as he maintained a cordial working atmosphere and effectively represented the musicians' interests with their employer see Papa Haydn and the tale of the "Farewell" Symphony. Haydn had a robust sense of humor, evident in his love of practical jokes [54] and often apparent in his music, and he had many friends. For much of his life he benefited from a "happy and naturally cheerful temperament", [55] but in his later life, there is evidence for periods of depression, notably in the correspondence with Mrs. Genzinger and in Dies's biography, based on visits made in Haydn's old age.

Haydn was a devout Catholic who often turned to his rosary when he had trouble composing, a practice that he usually found to be effective. [56] He normally began the manuscript of each composition with "in nomine Domini" ("in the name of the Lord") and ended with "Laus Deo" ("praise be to God"). [57]

Haydn's early years of poverty and awareness of the financial precariousness of musical life made him astute and even sharp in his business dealings. Some contemporaries (usually, it has to be said, wealthy ones) were surprised and even shocked at this. Webster writes: "As regards money, Haydn…always attempted to maximize his income, whether by negotiating the right to sell his music outside the Esterházy court, driving hard bargains with publishers or selling his works three and four times over [to publishers in different countries] he regularly engaged in 'sharp practice'” which nowadays might be regarded as plain fraud. [58] But those were days when copyright was in its infancy, and the pirating of musical works was common. Publishers had few qualms about attaching Haydn's name to popular works by lesser composers, an arrangement that effectively robbed the lesser musician of livelihood. Webster notes that Haydn's ruthlessness in business might be viewed more sympathetically in light of his struggles with poverty during his years as a freelancer—and that outside of the world of business, in his dealings, for example, with relatives, musicians and servants, and in volunteering his services for charitable concerts, Haydn was a generous man – offering to teach the two infant sons of Mozart for free after their father's death. [58] When Haydn died he was certainly comfortably off, but by middle class rather than aristocratic standards.

Haydn was short in stature, perhaps as a result of having been underfed throughout most of his youth. He was not handsome, and like many in his day he was a survivor of smallpox his face was pitted with the scars of this disease. [t] His biographer Dies wrote: "he couldn't understand how it happened that in his life he had been loved by many a pretty woman. 'They couldn't have been led to it by my beauty. ' " [59]

His nose, large and aquiline, was disfigured by the polyps he suffered during much of his adult life, [60] an agonizing and debilitating disease that at times prevented him from writing music. [61]

James Webster summarizes Haydn's role in the history of classical music as follows: "He excelled in every musical genre. . He is familiarly known as the 'father of the symphony' and could with greater justice be thus regarded for the string quartet no other composer approaches his combination of productivity, quality and historical importance in these genres." [4]

Structure and character of his music Edit

A central characteristic of Haydn's music is the development of larger structures out of very short, simple musical motifs, often derived from standard accompanying figures. The music is often quite formally concentrated, and the important musical events of a movement can unfold rather quickly. [u]

Haydn's work was central to the development of what came to be called sonata form. His practice, however, differed in some ways from that of Mozart and Beethoven, his younger contemporaries who likewise excelled in this form of composition. Haydn was particularly fond of the so-called monothematic exposition, in which the music that establishes the dominant key is similar or identical to the opening theme. Haydn also differs from Mozart and Beethoven in his recapitulation sections, where he often rearranges the order of themes compared to the exposition and uses extensive thematic development. [v]

Haydn's formal inventiveness also led him to integrate the fugue into the classical style and to enrich the rondo form with more cohesive tonal logic (see sonata rondo form). Haydn was also the principal exponent of the double variation form—variations on two alternating themes, which are often major- and minor-mode versions of each other.

Perhaps more than any other composer's, Haydn's music is known for its humor. [w] The most famous example is the sudden loud chord in the slow movement of his "Surprise" symphony Haydn's many other musical jokes include numerous false endings (e.g., in the quartets Op. 33 No. 2 and Op. 50 No. 3), and the remarkable rhythmic illusion placed in the trio section of the third movement of Op. 50 No. 1. [62]

Much of the music was written to please and delight a prince, and its emotional tone is correspondingly upbeat. [ citaat nodig ] This tone also reflects, perhaps, Haydn's fundamentally healthy and well-balanced personality. Occasional minor-key works, often deadly serious in character, form striking exceptions to the general rule. Haydn's fast movements tend to be rhythmically propulsive and often impart a great sense of energy, especially in the finales. Some characteristic examples of Haydn's "rollicking" finale type are found in the "London" Symphony No. 104, the String Quartet Op. 50 No. 1, and the Piano Trio Hob XV: 27. Haydn's early slow movements are usually not too slow in tempo, relaxed, and reflective. Later on, the emotional range of the slow movements increases, notably in the deeply felt slow movements of the quartets Op. 76 Nos. 3 and 5, the Symphonies No. 98 and 102, and the Piano Trio Hob XV: 23. The minuets tend to have a strong downbeat and a clearly popular character. Over time, Haydn turned some of his minuets into "scherzi" which are much faster, at one beat to the bar.

One of the most apt tributes to Haydn was spoken by the poet John Keats. Keats, dying of tuberculosis, was brought to Rome by his friends in November 1820, in the hope that the climate might help to mitigate his suffering. (The poet died a few weeks later on 23 February 1821, at the age of 25.) According to his friend Joseph Severn: "About this time he expressed a strong desire that we had a pianoforte, so that I might play to him, for not only was he passionately fond of music, but found that his constant pain and o'erfretted nerves were much soothed by it. This I managed to obtain on loan, and Dr. Clark procured me many volumes and pieces of music, and Keats had thus a welcome solace in the dreary hours he had to pass. Among the volumes was one of Haydn's Symphonies, and these were his delight, and he would exclaim enthusiastically, 'This Haydn is like a child, for there is no knowing what he will do next.' " [63]

Style Edit

Haydn's early work dates from a period in which the compositional style of the High Baroque (seen in J. S. Bach and Handel) had gone out of fashion. This was a period of exploration and uncertainty, and Haydn, born 18 years before the death of Bach, was himself one of the musical explorers of this time. [64] An older contemporary whose work Haydn acknowledged as an important influence was Carl Philipp Emanuel Bach. [17]

Tracing Haydn's work over the six decades in which it was produced (roughly from 1749 to 1802), one finds a gradual but steady increase in complexity and musical sophistication, which developed as Haydn learned from his own experience and that of his colleagues. Several important landmarks have been observed in the evolution of Haydn's musical style.

In the late 1760s and early 1770s, Haydn entered a stylistic period known as "Sturm und Drang" ("storm and stress"). This term is taken from a literary movement of about the same time, though it appears that the musical development actually preceded the literary one by a few years. [x] The musical language of this period is similar to what went before, but it is deployed in work that is more intensely expressive, especially in the works in minor keys. James Webster describes the works of this period as "longer, more passionate, and more daring". [65] Some of the most famous compositions of this time are the "Trauer" (Mourning) Symphony No. 44, "Farewell" Symphony No. 45, the Piano Sonata in C minor (Hob. XVI/20, L. 33), and the six "Sun" Quartets Op. 20, all from c. 1771–72. It was also around this time that Haydn became interested in writing fugues in the Baroque style, and three of the Op. 20 quartets end with a fugue.

Following the climax of the "Sturm und Drang", Haydn returned to a lighter, more overtly entertaining style. There are no quartets from this period, and the symphonies take on new features: the scoring often includes trumpets and timpani. These changes are often related to a major shift in Haydn's professional duties, which moved him away from "pure" music and toward the production of comic operas. Several of the operas were Haydn's own work (see List of operas by Joseph Haydn) these are seldom performed today. Haydn sometimes recycled his opera music in symphonic works, [66] which helped him continue his career as a symphonist during this hectic decade.

In 1779, an important change in Haydn's contract permitted him to publish his compositions without prior authorization from his employer. This may have encouraged Haydn to rekindle his career as a composer of "pure" music. The change made itself felt most dramatically in 1781, when Haydn published the six Op. 33 String Quartets, announcing (in a letter to potential purchasers) that they were written in "a new and completely special way". [y] Charles Rosen has argued that this assertion on Haydn's part was not just sales talk but meant quite seriously, and he points out a number of important advances in Haydn's compositional technique that appear in these quartets, advances that mark the advent of the Classical style in full flower. These include a fluid form of phrasing, in which each motif emerges from the previous one without interruption, the practice of letting accompanying material evolve into melodic material, and a kind of "Classical counterpoint" in which each instrumental part maintains its own integrity. These traits continue in the many quartets that Haydn wrote after Op. 33. [z]

In the 1790s, stimulated by his England journeys, Haydn developed what Rosen calls his "popular style", a method of composition that, with unprecedented success, created music having great popular appeal but retaining a learned and rigorous musical structure. [aa] An important element of the popular style was the frequent use of folk or folk-like material (see Haydn and folk music). Haydn took care to deploy this material in appropriate locations, such as the endings of sonata expositions or the opening themes of finales. In such locations, the folk material serves as an element of stability, helping to anchor the larger structure. [67] Haydn's popular style can be heard in virtually all of his later work, including the twelve "London" symphonies, the late quartets and piano trios, and the two late oratorios.

The return to Vienna in 1795 marked the last turning point in Haydn's career. Although his musical style evolved little, his intentions as a composer changed. While he had been a servant, and later a busy entrepreneur, Haydn wrote his works quickly and in profusion, with frequent deadlines. As a rich man, Haydn now felt that he had the privilege of taking his time and writing for posterity. This is reflected in the subject matter of The Creation (1798) and The Seasons (1801), which address such weighty topics as the meaning of life and the purpose of humankind and represent an attempt to render the sublime in music. Haydn's new intentions also meant that he was willing to spend much time on a single work: both oratorios took him over a year to complete. Haydn once remarked that he had worked on The Creation so long because he wanted it to last. [68]

The change in Haydn's approach was important in the history of classical music, as other composers were soon following his lead. Notably, Beethoven adopted the practice of taking his time and aiming high. [ab]

Identifying Haydn's works Edit

Anthony van Hoboken prepared a comprehensive catalogue of Haydn's works. The Hoboken catalogue assigns a catalog number to each work, called its Hoboken number (abbreviated H. or Hob.). These Hoboken numbers are often used in identifying Haydn's compositions.

Haydn's string quartets also have Hoboken numbers, but they are usually identified instead by their opus numbers, which have the advantage of indicating the groups of six quartets that Haydn published together. For example, the string quartet Opus 76, No. 3 is the third of the six quartets published in 1799 as Opus 76.

Instruments Edit

An "Anton Walter in Wien" fortepiano used by the composer is now on display in Haydn-Haus in Eisenstadt [de] . [69] In Vienna in 1788 Haydn bought himself a fortepiano made by Wenzel Schantz. When the composer was visiting London for the first time, an English piano builder, John Broadwood, supplied him with a concert grand. [70]


Franz Joseph Haydn

Joseph Haydn (31 March or 1 April 1732–31 May 1809) was a leading composer of the Classical period, called the "Father of the Symphony" and "Father of the String Quartet".

The name "Franz" was not used in the composer's lifetime scholars, along with an increasing number of music publishers and recording companies, now use the historically more accurate form of his name, rendered in English as "Joseph Haydn".

A life-long resident of Austria, Haydn spent most of his career as a court musician for the wealthy Eszterházy family on their remote estate. Being isolated from other composers and trends in music until the later part of his long life, he was, as he put it, "forced to become original".

Joseph Haydn was the brother of Michael Haydn, himself a highly regarded composer at the court of Archbishop-Prince Hieronymous von Colloredo who also had in his employ Wolfgang Amadeus Mozart and father Leopold Mozart. Haydn had a third brother, Johann Evangelist Haydn, a tenor singer.

Joseph Haydn was born in 1732 in Rohrau, Austria village near the Hungarian border. His father was Matthias Haydn, a wheelwright who also served as "Marktrichter", an office akin to village mayor. Haydn's mother, the former Maria Koller, had previously worked as a cook in the palace of Count Harrach, the presiding aristocrat of Rohrau. Neither parent could read music. However, Matthias was an enthusiastic folk musician, who during the journeyman period of his career had taught himself to play the harp. According to Haydn's later reminiscences, his childhood family was extremely musical, and frequently sang together and with their neighbors.

Haydn's parents were perceptive enough to notice that their son was musically talented and knew that in Rohrau he would have no chance to obtain any serious musical training. It was for this reason that they accepted a proposal from their relative Johann Matthias Franck, the schoolmaster and choirmaster in Hainburg, that Haydn be apprenticed to Franck in his home to train as a musician. Haydn thus went off with Franck to Hainburg (ten miles away) and never again lived with his parents. At the time he was not quite six.

Life in the Franck household was not easy for Haydn, who later remembered being frequently hungry as well as constantly humiliated by the filthy state of his clothing. However, he did begin his musical training there, and soon was able to play both harpsichord and violin. The people of Hainburg were soon hearing him sing soprano parts in the church choir.

There is reason to think that Haydn's singing impressed those who heard him, because two years later (1740), he was brought to the attention of Georg von Reutter, the director of music in St. Stephen's Cathedral in Vienna, who was touring the provinces looking for talented choirboys. Haydn passed his audition with Reutter, and soon moved off to Vienna, where he worked for the next nine years as a chorister, the last four in the company of his younger brother Michael.

Like Franck before him, Reutter didn't always bother to make sure Haydn was properly fed. The young Haydn greatly looked forward to performances before aristocratic audiences, where the singers sometimes had the opportunity to satisfy their hunger by devouring the refreshments. Reutter also did little to further his choristers' musical education. However, St. Stephen's was at the time one of the leading, musical centers in Europe, where new music by leading composers was constantly being performed. Haydn was able to learn a great deal by osmosis simply by serving as a professional musician there.

In 1749, Haydn had matured physically to the point that he was no longer able to sing high choral parts. On a weak pretext, he was summarily dismissed from his job. He evidently spent one night homeless on a park bench, but was taken in by friends and began to pursue a career as a freelance musician. During this arduous period, which lasted ten years, Haydn worked many different jobs, including valet–accompanist for the Italian composer Nicola Porpora, from whom he later said he learned "the true fundamentals of composition". He laboured to fill the gaps in his training, and eventually wrote his first string quartets and his first opera. During this time Haydn's professional reputation gradually increased.

In 1759, or 1757 according to the New Grove Encyclopedia, Haydn received his first important position, that of Kapellmeister (music director) for Count Karl von Morzin. In this capacity, he directed the count's small orchestra, and for this ensemble wrote his first symphonies. Count Morzin soon suffered financial reverses that forced him to dismiss his musical establishment, but Haydn was quickly offered a similar job (1761) as assistant Kapellmeister to the Eszterházy family, one of the wealthiest and most important in the Austrian Empire. When the old Kapellmeister, Gregor Werner, died in 1766, Haydn was elevated to full Kapellmeister.

As a liveried servant of the Eszterházys, Haydn followed them as they moved among their three main residences: the family seat in Eisenstadt, their winter palace in Vienna, and Eszterháza, a grand new palace built in rural Hungary in the 1760s. Haydn had a huge range of responsibilities, including composition, running the orchestra, playing chamber music for and with his patrons, and eventually the mounting of operatic productions. Despite the backbreaking workload, Haydn considered himself fortunate to have his job. The Eszterházy princes (first Paul Anton, then most importantly Nikolaus I) were musical connoisseurs who appreciated his work and gave him the conditions needed for his artistic development, including daily access to his own small orchestra.

In 1760, with the security of a Kapellmeister position, Haydn married. He and his wife, the former Maria Anna Keller, did not get along, and they produced no children. Haydn may have had one or more children with Luigia Polzelli, a singer in the Eszterházy establishment with whom he carried on a long-term love affair, and often wrote to on his travels.

During the nearly thirty years that Haydn worked in the Eszterházy household, he produced a flood of compositions, and his musical style became ever more developed. His popularity in the outside world also increased. Gradually, Haydn came to write as much for publication as for his employer, and several important works of this period, such as the Paris symphonies (1785–6) and the original orchestral version of The Seven Last Words of Christ (1786), were commissions from abroad.

Around 1781 Haydn established a friendship with Mozart, whose work he had already been influencing by example for many years. According to later testimony by Stephen Storace, the two composers occasionally played in string quartets together. Haydn was hugely impressed with Mozart's work, and in various ways tried to help the younger composer. During the years 1782 to 1785, Mozart wrote a set of string quartets thought to be inspired by Haydn's Opus 33 series. On completion he dedicated them to Haydn, a very unusual thing to do at a time when dedicatees were usually aristocrats. The extremely close ɻrotherly' Mozart-Haydn connection may be an expression of Freemasonic sympathies as well: Mozart and Haydn were members of the same Masonic lodge. Mozart joined in 1784 in the middle of writing those string quartets subsequently dedicated to his Masonic brother Haydn. This lodge was a specifically Catholic rather than a deistic one.

In 1789, Haydn developed another friendship with Maria Anna von Genzinger (1750–93), the wife of Prince Nicolaus's personal physician in Vienna. Their relationship, documented in Haydn's letters, was evidently intense but platonic. The letters express Haydn's sense of loneliness and melancholy at his long isolation at Eszterháza. Genzinger's premature death in 1793 was a blow to Haydn, and his F minor variations for piano, Hob. XVII:6, which are unusual in Haydn's work for their tone of impassioned tragedy, may have been written as response to her death.

The London journeys
In 1790, Prince Nikolaus died and was succeeded by a thoroughly unmusical prince who dismissed the entire musical establishment and put Haydn on a pension. Thus freed of his obligations, Haydn was able to accept a lucrative offer from Johann Peter Salomon, a German impresario, to visit England and conduct new symphonies with a large orchestra.

The visit (1791-2), along with a repeat visit (1794-5), was a huge success. Audiences flocked to Haydn's concerts, and he quickly achieved wealth and fame: one review called him "incomparable." Musically, the visits to England generated some of Haydn's best-known work, including the Surprise, Military, Drumroll, and London symphonies, the Rider quartet, and the Gypsy Rondo piano trio.

The only misstep in the venture was an opera, Lɺnima del filosofo, which Haydn was contracted to compose, and paid a substantial sum of money for. Only one aria was sung at the time, and 11 numbers were published the entire opera was not performed until 1950.

Final years in Vienna
Haydn actually considered becoming an English citizen and settling permanently, as composers such as Handel had before him, but decided on a different course. He returned to Vienna, had a large house built for himself, and turned to the composition of large religious works for chorus and orchestra. These include his two great oratorios The Creation and The Seasons and six masses for the Eszterházy family, which by this time was once again headed by a musically-inclined prince. Haydn also composed the last nine in his long series of string quartets, including the Emperor, Sunrise, and Fifths quartets. Despite his increasing age, Haydn looked to the future, exclaiming once in a letter, "how much remains to be done in this glorious art!"

In 1802, Haydn found that an illness from which he had been suffering for some time had increased greatly in severity to the point that he became physically unable to compose. This was doubtless very difficult for him because, as he acknowledged, the flow of fresh musical ideas waiting to be worked out as compositions did not cease. Haydn was well cared for by his servants, and he received many visitors and public honours during his last years, but they cannot have been very happy years for him. During his illness, Haydn often found solace by sitting at the piano and playing Gott erhalte Franz den Kaiser, which he had composed himself as a patriotic gesture in 1797. This melody later became used for the Austrian and German national anthems, and is the national anthem of the Federal Republic of Germany.

Haydn died in 1809 following an attack on Vienna by the French army under Napoleon. Among his last words was his attempt to calm and reassure his servants as cannon shots fell on the neighbourhood.

Character and appearance
Haydn was known among his contemporaries for his kindly, optimistic, and congenial personality. He had a robust sense of humour, evident in his love of practical jokes and often apparent in his music. He was particularly respected by the Eszterházy court musicians whom he supervised, as he maintained a cordial working atmosphere and effectively represented the musicians' interests with their employer see Papa Haydn.

Haydn was a devout Catholic who often turned to his rosary when he had trouble composing, a practice that he usually found to be effective. When he finished a composition, he would write "Laus deo" ("praise be to God") or some similar expression at the end of the manuscript. His favourite hobbies were hunting and fishing.

Haydn was short in stature, perhaps as a result of having been underfed throughout most of his youth. Like many in his day, he was a survivor of smallpox and his face was pitted with the scars of this disease. Haydn was quite surprised when women flocked to him during his London visits as he did not consider himself to be handsome.

About a dozen portraits of Haydn exist, although they disagree sufficiently that, other than what is noted above, we would have little idea what Haydn looked like were it not also for the existence of a lifelike wax bust and Haydn's death mask. Both are in the Haydnhaus in Vienna, a museum dedicated to the composer. All but one of the portraits show Haydn wearing the grey powdered wig fashionable for men in the 18th century, and from the one exception we learn that Haydn was bald in adulthood.

Haydn is often described as the "father" of the classical symphony and string quartet. In fact, the symphony was already a well-established form before Haydn began his compositional career, with distinguished examples by Carl Philip Emmanuel Bach among others, but Haydn's symphonies are the earliest to remain in "standard" repertoire. His parenthood of the string quartet, however, is beyond doubt: he essentially invented this medium singlehandedly. He also wrote many piano sonatas, piano trios, divertimentos and masses, which became the foundation for the Classical style in these compositional types. He also wrote other types of chamber music, as well as operas and concerti, although such compositions are now less known. Although other composers were prominent in the earlier Classical period, notably C.P.E. Bach in the field of the keyboard sonata (the harpsichord and clavichord were equally popular with the piano in this era) and J.C. Bach and Leopold Mozart in the symphony, Haydn was undoubtedly the strongest overall influence on musical style in this era.

The development of sonata form into a subtle and flexible mode of musical expression, which became the dominant force in Classical musical thought, owed most to Haydn and those who followed his ideas. His sense of formal inventiveness also led him to integrate the fugue into the classical style and to enrich the rondo form with more cohesive tonal logic, (see sonata rondo form). Haydn was also the principal exponent of the double variation form, that is variations on two alternating themes, which are often major and minor mode versions of each other.


Hey Kids, Meet Franz Joseph Haydn | Composer Biography

Franz Joseph Haydn was born in the Austrian village of Rohrau. His childhood was an extremely musical one, singing together frequently as a family and with neighbors. At a very early age his parents, Mathias and Maria, recognized their son's musical talent and accepted an offer to allow schoolmaster and choirmaster, Johann Matthias Franck, to train young Franz as a musician.

In his teens, Franz left the choir to begin working as a freelance musician and composing when he had time. His big break came when he was asked to be the court conductor for Prince Esterhazy, a wealthy Hungarian with an orchestra of his own. Haydn worked for the Prince for 30 years composing many symphonies and other works.

When the prince died, Haydn decided to travel to London. When he arrived, he discovered that he was a famous composer with many of his compositions being performed and sold as sheet music for many years.

Perhaps more than any other music composer, Haydn is known for his wit. The most popular example of this is found in his Surprise Symphony when his light, simple melody is suddenly interrupted by a loud chord, "surprising" the audience.

In May 31, 1809, Haydn died a happy man and a beloved composer. Considered to be one of the greatest composers of the classical era, he is referred to as the "Father of the String Quartet" and the "Father of the Symphony".


Haydn

Franz Joseph Haydn (1732–1809) was an Austrian composer, one of the most prolific and prominent composers of the Classical period. Haydn wrote 107 symphonies in total, as well as 83 string quartets, 45 piano trios, 62 piano sonatas, 14 masses and 26 operas, amongst countless other scores.

Life and Music
The son of a wheelwright and a local landowner's cook, Haydn had such a fine voice that at the age of five he entered the Choir School of St Stephen's Cathedral in Vienna.

His ethereal treble tones lasted until he was 16, a fact noticed by the Habsburg Empress, Maria Theresa, who uttered her famous criticism: "That boy doesn't sing, he crows!". Haydn left the choir in memorable fashion - snipping off the pigtail of one his fellow choirboys - and was publicly caned.

By the 1770s, Haydn's music had become more distinctive and boldly individual, inspired by a form of heightened emotionalism known as 'Sturm and Drang' (storm and stress). The composer's reputation spread rapidly throughout Austria, and commissions began arriving from abroad.

1790 saw the death of Prince Nicholas Esterházy, Haydn's employer since 1762, and the musically indifferent Anton became the new Crown Prince. Haydn moved to Vienna and accepted an invitation from the great German-born violinist and impresario, Johann Peter Salomon, to visit England (1791-1792), where he found himself adored.

Prince Anton Esterházy died in 1795, and his successor, Nicholas II, requested Haydn's return to Esterháza. A lover of church music, Nicholas set Haydn the task of composing a new setting of the mass every year.

In 1804, Haydn retired from Esterháza, and illness effectively prevented him from any further composition. During May 1809, Napoleon reached Vienna, but Haydn stayed there, guarded respectfully by two of the invader's sentries.

On 31 May 1809 Haydn died peacefully in his sleep.

Wist u?
The choirmaster at St Stephen's Cathedral suggested Haydn become a castrato, but his father objected and the operation never went ahead, Haydn's voice broke the following year.


Bekijk de video: Franz Joseph Haydn. Short Biography - Introduction To The Composer (Januari- 2022).

Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos