Nieuw

Ambrosius Burnside

Ambrosius Burnside

Ambrose Burnside werd geboren in Liberty op 23 mei 1824. Hij studeerde af aan de Amerikaanse militaire academie in West Point in 1847. Hij diende in de Mexicaanse oorlog maar nam ontslag in 1853.

Burnside vestigde zich in Bristol, Rhode Island, waar hij betrokken raakte bij de vervaardiging van vuurwapens. In 1856 vond Burnside een zeer succesvol achterlaadgeweer uit.

Bij het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog werd Burnside kolonel bij de Rhode Island Volunteers. Na met succes gevochten te hebben bij Bull Run werd hij gepromoveerd tot brigadegeneraal in het Leger van de Unie. Hij diende in North Carolina en ontwikkelde een reputatie als een onstuimige commandant en gedurende deze periode zou hij de mode van bakkebaarden (later bekend als bakkebaarden) populair hebben gemaakt.

Burnside nam deel aan de slag bij Antietam (september 1862) en daarna vroeg president Abraham Lincoln hem om George McClellan te vervangen als commandant van het leger van de Potomac. Na de klachten die waren geuit door president Abraham Lincoln en de minister van oorlog, Edwin M. Stanton, over de passiviteit van het leger van de Unie, was Burnside vastbesloten om onmiddellijk een aanval op het Zuidelijke leger te lanceren.

Met een kracht van 122.000 vielen Burnside, Joseph Hooker, Edwin Sumner en William Franklin op 13 december generaal Robert E. Lee en zijn leger van 78.500 aan in Fredericksburg, Virginia. Scherpschutters die in de stad waren gevestigd, vertraagden aanvankelijk het leger van de Unie bij het bouwen van een pontonbrug over de rivier de Rappahnnock.

Na het uitschakelen van de sluipschutters hadden de federale troepen het probleem om frontale aanvallen uit te voeren op troepen onder bevel van James Longstreet. Aan het eind van de dag had het leger van de Unie 12.700 mensen gedood of gewond. Het goed beschermde Zuidelijke leger leed verliezen van 5.300. Ambrose Burnside wilde de aanval de volgende ochtend hervatten, maar werd door zijn bevelhebbers omgepraat.

Na de rampzalige slag bij Fredericksburg werd Burnside vervangen door Joseph Hooker. Burnside kreeg in maart 1863 de leiding over het leger van Ohio en slaagde erin Morgan's Raiders gevangen te nemen en presteerde goed bij het beleg van Knoxville.

Terugkerend naar het oosten nam hij deel aan de Wilderness-campagne voordat hij een regiment van mijnwerkers in Pennsylvania organiseerde om tunnels te bouwen en dynamiet te plaatsen onder de frontlinies van het Zuidelijke leger in Petersburg. Het werd op 30 juni tot ontploffing gebracht en Amerikaanse gekleurde troepen werden naar voren gestuurd om de controle over de gevormde kraters over te nemen. Deze troepen kregen echter niet voldoende steun en de Zuidelijke troepen waren snel in staat om hun posities te heroveren. Duizenden gevangengenomen zwarte soldaten werden nu vermoord door boze zuiderlingen.

Na de oorlog was Burnside succesvol in zijn technische zaken en diende als gouverneur van Rhode Island (1866-1869) en als een Amerikaanse senator (1875-1881). Ambrose Burnside stierf op 13 september 1881 in Bristol, Rhode Island.

Toen McClellan eindelijk de Potomac en Richmond was overgestoken, zette de president hem uit zijn bevel en zette generaal Burnside op zijn plaats. De selectie van Burnside voor zo'n grote verantwoordelijkheid was geen gelukkige. Hij was een zeer vaderlandslievende man wiens hart bij zijn werk was, en zijn oprechtheid, openhartigheid en beminnelijkheid maakten dat iedereen hem aardig vond. Maar hij was geen groot generaal en hij vond zelf dat de taak die hem was opgedragen te zwaar was voor zijn schouders. De klacht tegen McClellan was zijn traagheid om te handelen. Burnside besloot onmiddellijk te handelen. Het plan van de campagne dat hij bedacht was om de Rappahannock bij Fredericksburg over te steken, en vandaar naar Richmond te opereren.

De strijd begon op 13 december 1862, kort na zonsopgang, onder een grijze winterse hemel. We stonden inactief in de reserve en luisterden gretig naar het dreunen van de kanonnen, in de hoop dat we de hoofdaanval zouden horen oprukken. Om elf uur beval Burnside de aanval vanuit Fredericksburg op Marye's Heights, de versterkte positie van Lee. Onze mannen gingen enthousiast vooruit. Een angstaanjagend vuur van artillerie en musketerie begroette hen. Nu zouden ze even stoppen en dan weer naar voren ploffen.

Door onze bril zagen we ze met honderden vallen, en hun lichamen stippelden op de grond. Toen ze Lee's verschanste positie naderden, schoot de ene vlam na de andere uit de hoogten en scheurde angstaanjagende gaten in onze linies. Er was geen terugloop van onze mannen. Soms stopten ze of deinsden ze maar een klein eindje terug, maar hervatten dan hardnekkig de opmars. Een colonne die met geladen bajonetten naar voren stormde, leek bijna de wallen van de vijand te bereiken, maar dan weg te smelten.

Hier en daar zouden grote aantallen van onze mannen, binnen handbereik van de vijandelijke musketten, plotseling vallen als hoog gras dat met een zeis naar beneden wordt geveegd. Ze hadden zich op de grond gegooid om de loden hagel over zich heen te laten trekken, en eronder om kruipend op te rukken. Het was allemaal tevergeefs. De vijandelijke linie was zo goed geplaatst en beschermd door een kanaal en een holle weg en stenen muren en verschansingen die vakkundig waren opgeworpen, en zo goed verdedigd, dat ze niet door een frontale aanval kon worden gedragen.

De vroege komst van de nacht was zeer welkom. Een langere dag zou slechts een langdurige slachting zijn geweest. En wij, van het reservaat, stonden daar zolang het nog daglicht was en zagen alles, brandend om onze dappere kameraden te hulp te komen, maar wisten ook dat het nutteloos zou zijn. Hete tranen van woede en medelijden liepen over menige verweerde wang. Geen afschuwelijker en martelend schouwspel had men zich kunnen voorstellen.

Generaal Burnside gedroeg zich als een eerzaam man. Tijdens de slag had hij voorgesteld zich persoonlijk aan het hoofd van zijn oude korps, het Negende, te stellen en het in de aanval te leiden. Met tegenzin hield hij op, toegevend aan de ernstige protesten van zijn generaals. Na de nederlaag nam hij zonder aarzelen de hele verantwoordelijkheid voor de ramp op zich. Hij beschuldigde de troepen niet alleen niet van tekortkomingen, maar prees in de hoogste bewoordingen hun moed en extreme dapperheid. Hij gaf alleen zichzelf de schuld.

Er was niets in zijn uiterlijk of in zijn gesprek dat duidde op intellectuele uitmuntendheid of uitvoerend vermogen van een hoge orde. Hij wekte vertrouwen in zijn oprechte bedoelingen en vurige loyaliteit, maar het was niet mogelijk dat een ervaren rechter van mensen onder de indruk van hem zou zijn als een groot man.


Burnside, Ambrosius

Burnside, Ambrosius (1824�), generaal in de burgeroorlog. Burnside studeerde in 1847 af aan West Point en diende als artillerie-officier in de Mexicaanse oorlog. Hij nam ontslag in 1853 om het stuitliggingsgeweer te vervaardigen dat hij had uitgevonden. Nadat deze onderneming mislukte, huurde George B. McClellan hem in om voor de Illinois Central Railroad te werken.

Aan het begin van de burgeroorlog organiseerde Burnside het First Rhode Island Infantry Regiment. Snel bevorderd tot brigadegeneraal, leidde hij de federale campagne tegen Roanoke Island (februari 1862) en werd een generaal-majoor. Hij voegde zich in juli bij het leger van de Potomac en vocht in de Slag bij Antietam, waar zijn langzame oversteek van Antietam Creek historische controverse heeft veroorzaakt. Na de verwijdering van McClellan in november, nam Burnside met tegenzin het bevel over het leger van de Potomac op zich. De mislukte Fredericksburg-campagne gaf Burnside de reputatie van een man die niet geschikt was om een ​​leger te leiden. Zijn verhuizing naar Fredericksburg had zijn verdienste, maar een bureaucratisch gegrom over pontonbruggen, niet-meewerkende ondergeschikten en zijn eigen vage gevechtsorders droegen bij aan een verbluffende nederlaag. Hij werd ontheven van het commando na de mislukte “Mud Marchâ” op de Rappahannock-rivier. Later verdedigde hij met succes Knoxville, Tennessee, tegen een Zuidelijke aanval. Burnside keerde terug naar het oosten en voerde het bevel over het Negende Korps van de Overland Company. Zijn rol in de Slag om de Krater bij Petersburg veroorzaakte meer controverse. Aftredend tegen het einde van de oorlog, bleef Burnside actief in het bedrijfsleven en de politiek van Rhode Island.

William Marvel, Burnside, 1991.
Gary W. Gallagher, ed., Besluit over de Rappahannock: Oorzaken en gevolgen van de Fredericksburg-campagne, 1995.

Citeer dit artikel
Kies hieronder een stijl en kopieer de tekst voor uw bibliografie.

"Burnside, Ambrosius." The Oxford Companion to American Military History. . Encyclopedie.com. 16 juni 2021 < https://www.encyclopedia.com > .

"Burnside, Ambrosius." The Oxford Companion to American Military History. . Op 16 juni 2021 opgehaald van Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/burnside-ambrose

Citaatstijlen

Encyclopedia.com geeft u de mogelijkheid om referentie-items en artikelen te citeren volgens gangbare stijlen van de Modern Language Association (MLA), The Chicago Manual of Style en de American Psychological Association (APA).

Kies in de tool 'Dit artikel citeren' een stijl om te zien hoe alle beschikbare informatie eruitziet wanneer deze is opgemaakt volgens die stijl. Kopieer en plak de tekst vervolgens in uw bibliografie of lijst met geciteerde werken.


Ambrose Burnside in de burgeroorlog

Hij voerde het bevel over zijn brigade tijdens de Eerste Slag bij Bull Run en nam het bevel over zijn troepen over nadat brigadegeneraal David Hunter gewond was geraakt. Burnside voerde toen het bevel over het expeditieleger van North Carolina of de kustdivisie. Burnside kreeg uiteindelijk het bevel over het leger van de Potomac aangeboden na de campagne op het schiereiland waarin generaal-majoor George B. McClellan faalde. Burnside leidde ook de rechtervleugel in het leger van de Potomac toen de Slag om South Mountain begon. Hij diende ook in Fredericksburg, Oost-Tennessee, de krater en de Overland-campagne. Tijdens de Battle of the Crater ontving Burnside enkele uren voor de infanterie-aanval het bevel om de divisie van zwarte troepen niet te gebruiken. Zwarte troepen waren zonder hen getraind voor de missie, Burnside moest in plaats daarvan ongetrainde troepen gebruiken.


De oorsprong van Bakkebaarden

Ambrose heeft echter een erfenis achtergelaten die niet snel zal worden vergeten. Buiten zijn functie als stichtend voorzitter van de NRA, buiten zijn termijn als gouverneur en senator en ver buiten de strijd om de Unie. Ambrose zal een erfenis achterlaten in gezichtshaar. In het bijzonder, Kingsmen, in je bakkebaarden. Het is geen vergissing dat je karbonades zijn achternaam enigszins omgekeerd hebben. Ambrose Everett Burnside had de meest harige, luchtigste en meest borstelige bakkebaarden die je ooit hebt gezien. Het waren niet alleen schapenkoteletten, het waren de schapenkoteletten die alle schapenkoteletten leidden. De man droeg een pas geschoren kin die zijn bakkebaarden perfect in het midden splitste en het lijkt erop dat, als je naar zijn foto kijkt en erover nadenkt, deze man die koteletten waarschijnlijk minder keer heeft geknipt dan hij bij het altaar had achtergelaten.

Zijn unieke uiterlijk was niet echt een baard en het was niet echt een snor, en dus werd een nieuwe term bedacht. Bakkebaarden, genoemd naar generaal Ambrose Everett Burnside, veteraan uit de burgeroorlog, senator van de Verenigde Staten, president van de NRA, wapenondernemer en uitvinder, en hardwerkende spoorwegman die ooit met een gebroken hart aan het altaar stond te kijken hoe zijn aanstaande bruid op weg ging naar sluit je aan bij de vijand. Wie wist dat je karbonades zo'n geschiedenis hadden?

Wil je meer weten over baarden in de geschiedenis? Schrijf je vandaag nog in voor onze nieuwsbrief!


Ambrose Burnside voor "bakkebaarden"8221"

Ambrose Burnside, geboren op 23 mei 1824 in Liberty, Ind., begon zijn militaire opleiding aan de New Yorkse militaire academie West Point. Hij studeerde af in 1847 en was toen gestationeerd in Veracuz tijdens de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog.

Na de oorlog diende Burnside bij de grensovergang in Nevada en Californië voordat hij naar Rhode Island werd gestuurd, waar hij twee jaar commandant van de staatsmilitie was. Het was ook in Rhode Island dat hij in 1852 trouwde met een lokale vrouw genaamd Mary Richmond Bishop.

Wikimedia Commons Ambrose Burnside (zittend voor een boom) poseert met verschillende officieren in Camp Sprague in Rhode Island in 1861.

In 1855 verliet hij de strijdkrachten voor een korte tijd en richtte een wapenbedrijf op genaamd Bristol Rifle Works, dat hij met succes leidde - totdat de burgeroorlog begon.

Aan het begin van het conflict in 1861 voelde Ambrose Burnside zich opnieuw geroepen en keerde terug naar de kant van de Unie in de militie van Rhode Island. Burnside werd eerst belast met het leiden van zijn troepen om Washington, D.C. te beschermen, voordat hij zijn mannen leidde in de Eerste Slag bij Bull Run in Virginia in juli 1861.

Hij werd al snel gepromoveerd en gestuurd om troepen te leiden in de Slag bij Antietam in Maryland in september 1862. Met bijna 23.000 doden was het de bloedigste dag in de Amerikaanse geschiedenis, maar een die uiteindelijk gunstig bleek voor de Unie.

Wikimedia Commons Ambrose Burnside zit bovenop zijn paard. 1862.

Echter, Ambrose Burnside leed toen een klinkende nederlaag door toedoen van Robert E. Lee tijdens de Slag bij Fredericksburg in Virginia later dat jaar. Na dat verwoestende verlies werd hij naar Knoxville gestuurd, waar hij door zijn nederlaag van de Zuidelijke James L. Longstreet weer het bevel kreeg over het leger van de Potomac.

Maar kort daarna leed hij nog een verwoestend verlies in de Battle of the Crater in Virginia op 30 juli 1864. Kort daarna kreeg Burnside verlengd verlof en werd hij nooit meer opgeroepen voor de rest van de oorlog.

In april 1866, net na de oorlog, begon Burnside zijn politieke carrière toen hij tot gouverneur van Rhode Island werd gekozen. Hij diende drie jaar en werd uiteindelijk een Amerikaanse senator voor Rhode Island, een functie die hij bekleedde tot zijn dood tijdens zijn tweede ambtstermijn op 13 september 1881.


Ambrosius Burnside

Ambrose Burnside was een hoge generaal van de Unie tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog die door sommigen werd bekritiseerd omdat hij gepromoveerd was tot een rang buiten zijn echte militaire capaciteiten. Buiten de Amerikaanse Burgeroorlog was Burnside ook een succesvolle politicus die staatsgouverneur en Amerikaanse senator werd.

Ambrose Burnside werd geboren op 23 mei 1824 in Liberty, Indiana. Zijn opleiding werd verstoord toen zijn moeder in 1841 stierf. Burnside ging werken bij een kleermaker, maar hij richtte zijn aandacht al snel op het leger en ging in 1843 naar de Amerikaanse militaire academie in West Point. Na zijn afstuderen in 1847 trad Burnside toe tot de 2 e Amerikaanse Artillerie. Hij diende aan de westelijke grens waar een van zijn meerdere officieren Braxton Bragg was. Na in Nevada, New Mexico en Rhode Island te hebben gediend, nam Burnside in 1853 ontslag.

Burnside besteedde vervolgens zijn tijd aan het ontwerpen en perfectioneren van de Burnside-karabijn die werd geproduceerd door de Burnside Arms Company. Hij won een contract van $ 100.000 om het Amerikaanse leger te bevoorraden, dat werd ingetrokken als gevolg van gewetenloos gedrag van een rivaliserende wapenfabrikant - hij kocht JB Lloyd, de minister van Oorlog, om. Tot overmaat van ramp brandde zijn nieuw gebouwde wapenfabriek af. Burnside moest het patent op zijn Burnside-karabijn verkopen aan een rivaal om zijn schulden af ​​te betalen. Daarna vond hij werk als penningmeester van de Illinois Central Railroad.

Burnside had zijn opdracht vernieuwd toen de Amerikaanse Burgeroorlog in april 1861 uitbrak. Hij werd een brigadegeneraal in de Rhode Island-militie en werd al snel een brigadecommandant. Zijn mannen vochten bij de Eerste Slag bij Bull Run in juli 1861. Burnside nam de leiding over vrijwilligers in augustus 1861 en kreeg de taak om mannen op te leiden die zich bij het Leger van de Potomac zouden voegen.

Burnside kreeg het bevel over de North Carolina Expeditionary Force en tussen september 1861 en juli 1862 voerde hij een zeer succesvolle campagne langs de kust van North Carolina, waarbij 80% van de kustlijn van de staat werd ontzegd aan de zuidelijke scheepvaart. Voor dit werk werd Burnside gepromoveerd tot generaal-majoor en zijn mannen werden het 9e korps van het leger van de Potomac. Burnside kreeg het bevel over het leger van de Potomac aangeboden, maar hij wees dit af omdat hij niet geloofde dat hij de nodige ervaring had.

Tijdens de Slag bij Antietam had Burnside het bevel over zowel het 9e als het 1e korps. Beide korpsen vochten echter aan weerszijden van het slagveld - zoals bevolen door generaal McClellan - en hij beval Burnside om zich met slechts het 9e korps bezig te houden. Burnside weigerde dit echter te accepteren en stuurde orders naar het 1 e korps en voerde ook direct het bevel over het 9 e korps. Zijn mannen kwamen vast te zitten bij wat nu 'Burnside Bridge' wordt genoemd op het slagveld van Antietam. Burnside verzocht om meer mannen om een ​​aanval te forceren, maar McClellan wilde er geen sturen.

Op 7 november 1862 kreeg Burnside het bevel over het leger van de Potomac. Abraham Lincoln beval hem agressiever te zijn dan McClellan. Burnside richtte zich op de zuidelijke hoofdstad Richmond. Dit kreeg de steun van de president. Voor Lincoln leek Burnside een stuk besluitvaardiger en robuuster dan zijn voorzichtigere voorganger. De opmars naar Richmond leidde echter tot de rampzalige Slag bij Fredericksburg in december 1862. Burnside bood aan om ontslag te nemen bij het Leger van de Unie, maar dit werd geweigerd. Echter, een aantal ondergeschikte generaals in het leger van de Potomac waren openlijk kritisch over Burnside in zijn leiderschap tijdens de Slag om Fredericksburg. Hij riep hen op te worden ontslagen, maar werd zelf uit zijn functie ontheven en vervangen door generaal Joseph Hooker - een van zijn belangrijkste critici.

Lincoln wilde Burnside niet verliezen als militair bevelhebber en gaf hem het bevel over het departement Ohio. In dit bevel arresteerde hij iedereen die zich uitsprak tegen de oorlog en berechtte hij hen voor een militaire rechtbank, zelfs als het burgers waren.

Burnside had meer militair succes in zijn hoedanigheid als commandant van het Department of Ohio, zoals in de Battle of Campbell's Station en de Battle of Fort Sanders. Hij vocht in de Overland Campagne (mei 1864) met zijn 9e Korps, dat nu 21.000 man telde. Samen met andere onderdelen van het leger van de Unie hielp het 9e Korps bij de belegering van Petersburg. Door onder de Zuidelijke stellingen te graven en een lading explosieven te ontsteken, slaagde Burnside erin de verdediging van de daar gestationeerde Zuidelijken ernstig te beschadigen. Wat daarna gebeurde, staat bekend als de Battle of the Crater. Burnside had een divisie van Afro-Amerikanen getraind om Petersburg binnen te komen nadat de mijn was ontploft. Ze waren getraind om rond de krater te gaan en te profiteren van de chaos en verwarring die in de linies van de verdedigers werd verwacht. Er werd echter bevolen dat zijn Afro-Amerikaanse troepen niet konden worden gebruikt en dat blanke troepen die niet waren opgeleid, werden ingezet. Het leidde tot een rampzalige aanval waarbij de aanvallers de eigenlijke krater in gingen en ontdekten dat ze er niet gemakkelijk uit konden komen. Ze waren een gemakkelijke prooi voor de Zuidelijke scherpschutters die de krater omsingelden. Mannen werden neergeschoten toen ze uit de krater probeerden te kruipen. De aanval die relatief eenvoudig had moeten zijn als Burnside had mogen doen wat hij wilde, bleek een ramp te zijn.

Burnside werd met verlof gestuurd door generaal Ullyses Grant en ontheven van zijn commando. Een onderzoeksrechter legde de schuld voor het hoge aantal slachtoffers bij Burnside. Hij nam ontslag op 15 april 1865.

Burnside werkte in een aantal leidinggevende functies bij verschillende spoorwegmaatschappijen. Hij was ook gouverneur van Rhode Island tussen 1866 en 1869. Burnside was ook de eerste president van de NRA (National Rifle Association). In 1874 werd hij verkozen tot senator voor Rhode Island en werd herkozen in 1880.


Blunderende ondergeschikten verraden Burnside in Fredericksburg

Lithografie toont ingenieurs van de Unie die worstelen met het bouwen van laat arriverende pontonbruggen over de Rappahannock-rivier onder vuur van Mississippi-scherpschutters in de stad Fredericksburg. (Nationale Parken Dienst)

Door Chris Mackowski en Kristopher D. White

Voldoende schuld voor de nederlaag die het leger van de Unie 13.000 slachtoffers kostte

Voor de toevallige waarnemer was de Slag bij Fredericksburg een verschrikkelijke blunder voor het Union Army of the Potomac, met name de daglange aanvallen op Marye's Heights: 30.000 troepen stuurden herhaaldelijk 900 meter over een open veld, bergopwaarts, tegen de Zuidelijke infanterie die achter een formidabele stenen muur en ondersteund door bijna 50 artilleriestukken op de hoogten achter hen. Tegen het einde van de gevechten op 13 december 1862 hadden de Federals bijna 13.000 slachtoffers geleden, de Zuidelijken minder dan 5.000.

De geschiedenis geeft generaal-majoor Ambrose Burnside de schuld van het federale fiasco in Fredericksburg. In feite had hij veel redenen om te geloven dat hij zou slagen. (Battlefield.org)

Het is gemakkelijk om Union-commandant Maj. Gen. Ambrose Burnside de schuld te geven, om het verlies te bestempelen als een tragisch debacle dat koste wat kost had moeten worden vermeden. Maar Burnside afdoen als een blunderaar is een blunder begaan. De uitkomst van de Slag bij Fredericksburg was allesbehalve een onvermijdelijk fiasco dat wachtte om te gebeuren. Toen hij naar binnen ging, had Burnside veel legitieme redenen om te geloven dat hij kon winnen.

Om beter te begrijpen Burnside's mentaliteit, flits terug naar 17 september 1862, toen de twee legers slaags raakten langs Antietam Creek op de bloedigste dag van de oorlog. Na de slag gleed de Zuidelijke bevelhebber generaal Robert E. Lee zijn leger van Noord-Virginia terug over de Potomac-rivier en naar de veiligheid van de Shenandoah-vallei in Virginia. Union Maj. Gen. George B. McClellan besloot de achtervolging niet in te zetten.

Mathew Brady foto van de ontmoeting tussen president Lincoln en generaal McClellan 3 oktober 1862, na Antietam. Lincoln had de voorlopige emancipatieproclamatie uitgevaardigd en drong er bij McClellan op aan om Lee's leger naar Virginia te achtervolgen. (Verbinding met geschiedenis van Ohio)

Gefrustreerd door McClellans passiviteit, spoorde president Abraham Lincoln zijn commandant aan om verder te gaan, maar het mocht niet baten - en Lincoln kon er niets aan doen. De tussentijdse verkiezingen kwamen eraan en de zaken zagen er al somber uit voor zijn Republikeinse Partij. Door McClellan, een populaire democraat, te disciplineren, zou Lincoln zijn politieke situatie alleen maar erger maken.

Maar de dag na de verkiezingen, op 7 november, ontsloeg Lincoln McClellan en benoemde Burnside in zijn plaats. Burnside kwam aan het bevel, wetende dat zijn voorganger was ontslagen omdat hij niets deed. Als gevolg daarvan wist hij dat hij moest doen iets of riskeer het lot van McClellan.

Burnside moest niet alleen ingrijpen, hij moest dat ook snel doen. Het was al half november en de winter zou spoedig intreden. Zodra het weer omsloeg, zou een campagne voeren bijna onmogelijk zijn.

Het zou echter niet genoeg zijn om met machtsvertoon rond te marcheren en de sabels van zijn leger te rammelen. Burnside moest winnen. Vanwege de overwinning van de Unie in Antietam vaardigde Lincoln de voorlopige emancipatieproclamatie uit, die slaven bevrijdde in gebieden van de Verenigde Staten die nog steeds in opstand waren. Natuurlijk zou de enige manier om de proclamatie af te dwingen en publieke steun te verwerven, de overwinning op het slagveld zijn - anders zou het verheven plan van de president niet veel meer zijn dan een papieren tijger.

Generaal-in-Chief Henry Halleck zette Burnside onder druk om te vechten om politieke redenen.

Dus Burnside moest iets doen, hij moest het snel doen, en hij moest slagen. De strijdlust van Washington was zo intens dat de opperbevelhebber van Lincoln, generaal-majoor Henry W. Halleck, zei dat het beter was voor Burnside "om een ​​slag te nu, zelfs als hij het zou verliezen.”

In plaats van de Zuidelijken te volgen naar het zuidwesten in de Shenandoah-vallei, bedacht Burnside een plan om zijn 118.000 mannen naar het zuidoosten naar Fredericksburg te brengen, waar hij de Rappahannock-rivier kon oversteken, een snelle vlucht naar Richmond kon maken, de Zuidelijke hoofdstad kon veroveren en, naar hij hoopte, de oorlog zou beëindigen. Als er niets anders was, zou het bedreigen van Richmond Lee in de strijd trekken.

Fredericksburg, een stad met iets meer dan 5.000 inwoners in oorlogstijd, lag direct tussen de hoofdsteden Richmond en Washington DC. De stad was een belangrijk onderdeel van het plan van Burnside omdat het een belangrijke spoorlijn had en een rivier die Burnside beide kon gebruiken om zijn leger. Fredericksburg had ook twee belangrijke wegen naar de zuidelijke hoofdstad: de Telegraph Road en de Bowling Green Road.

Burnside wist dat de bruggen in Fredericksburg de vorige zomer waren afgebrand tijdens een federale bezetting van de stad. Dus, ruim voor zijn verhuizing, vroeg hij het Ministerie van Oorlog om overbruggingsmaterialen te sturen die hij kon gebruiken om de rivier te overspannen.

Op 15 november lanceerde Burnside zijn plan, waarbij hij zijn leger op 19 november met succes naar Fredericksburg had verplaatst. Door omstandigheden buiten de controle van Burnside waren de overbruggingsmaterialen echter nog niet gearriveerd. Door de slechte communicatie tussen het Ministerie van Oorlog en de ingenieurs die verantwoordelijk waren voor de overbrugging, moesten de materialen worden achtergebleven langs een route die zich uitstrekte van Washington, D.C., naar Harper's Ferry, Virginia. Die communicatiestoring zou Burnside en zijn leger duur komen te staan.

Toen Lee ontdekte wat Burnside van plan was, ging hij snel op pad om de Federals te onderscheppen. Met een deel van het Zuidelijke leger rond Culpeper, Virginia, en een deel nog steeds in de Shenandoah-vallei, beval Lee de twee vleugels om zich te concentreren. Hij verplaatste zijn eerste korps, onder generaal-majoor James Longstreet, naar de heuvels achter Fredericksburg, inclusief het gebied dat bekend staat als Marye's Heights. Deze 40.000 mannen bevonden zich in een perfecte blokkeringspositie.

De andere helft van Lee's leger - de 38.000 manschappen van generaal-majoor Thomas "Stonewall" Jackson's Second Corps - strekte zich ongeveer 40 mijl naar het zuiden uit om alle andere mogelijke rivierovergangen te dekken. Totdat Burnside zijn hand liet zien, moest Lee zich voorbereiden op alle onvoorziene omstandigheden.

Een snelle aanval was nu uitgesloten voor Burnside omdat hij het verrassingselement had verloren, maar hij moest nog steeds iets.

Terwijl hij zijn alternatieven overwoog, keek Burnside stroomafwaarts. Daar was de Rappahannock breder, werd het beïnvloed door de getijden van de oceaan en het wegennet aan de overkant was niet bepaald bevorderlijk voor het verplaatsen van zijn grote leger.

Als alternatief, als het leger stroomopwaarts zou trekken, zou het niet alleen de Rappahannock moeten oversteken, maar ook de belangrijkste zijrivier, de Rapidan. Ondertussen kon Lee eenvoudig zijn leger naar het noordwesten verplaatsen om Burnside te ontmoeten, en dan zou het leger van de Unie twee betwiste rivierovergangen tegenkomen in plaats van één. Door in die richting te gaan, zou het leger van de Unie ook van zijn bevoorradingslijnen worden verwijderd.

Kortom, geen van beide richtingen zag er veelbelovend uit. Als hij bij Fredericksburg overstak, kon Burnside de stad tenminste gebruiken om de bewegingen van het leger af te schermen, waardoor zijn mannen een zekere mate van bescherming kregen. Dus van de opties die hem ter beschikking stonden, bood Fredericksburg de beste kans op succes. 'Ik denk dat de vijand nu meer verrast zal zijn door een oversteek direct aan ons front dan in enig ander deel van de rivier,' beaamde Burnside Lincoln.

Burnside gepland om te bouwen pontonbruggen aan de noord- en zuidkant van de stad, samen met twee pontonbruggen ongeveer anderhalve kilometer onder de stad (uiteindelijk zouden er drie bruggen zijn op die meest zuidelijke locatie). Zijn leger zou op alle drie de plaatsen oversteken, maar Burnside was van plan zijn belangrijkste aanval uit te voeren tegen de zuidkant van de Zuidelijke linie, in een gebied dat bekend staat als Prospect Hill, waar de hoge grond niet zo formidabel was als direct achter de stad .

Om te voorkomen dat de Zuidelijken het zuidelijke deel van hun linie zouden versterken, was Burnside echter van plan een aanval uit te voeren op het noordelijke uiteinde van de Zuidelijke stelling om die potentiële versterkingen op hun plaats te houden. Hij hoopte dat de ene of de andere aanval een doorbraak zou opleveren die het leger van Lee uit zijn positie zou spoelen en de weg naar het zuiden naar Richmond zou openen.

Burnside zette zijn plan op 11 december in werking. De ingenieurs hadden moeite met het bouwen van hun pontonbruggen vanwege de Mississippi-schutters die zich in de stad hadden genesteld. Nadat het artilleriebombardement de Mississippians niet had verdreven, stuurden de bevelhebbers van de Unie verschillende regimenten in boten over de rivier om een ​​bruggenhoofd te vestigen. Het zou de eerste amfibische landing in de Amerikaanse geschiedenis worden die onder vuur ligt.

Lithografie met gevechten in de straten van Fredericksburg, 13 december 1862 (Library of Congress)

Troepen uit New York en Michigan vestigden voet aan de grond en van daaruit waaierden de regimenten van de Unie uit. Er ontstonden straatgevechten. De verliezen waren groot aan beide kanten. Het 20e Massachusetts, bekend als het 'Harvard Regiment', verloor 163 van de 307 verloofden. De huis-aan-huis strijd duurde meer dan 3½ uur voordat de Mississippians werden teruggedreven naar de belangrijkste Zuidelijke linie. Ze hadden de opmars van de Unie een hele dag tegengehouden, waardoor Lee cruciale tijd had gewonnen om zijn mannen te concentreren.

De ingenieurs van de Unie maakten hun bruggen af, maar het grootste deel van het leger van de Unie zou de rivier pas op 12 december oversteken. Gefrustreerd door de vertraging, namen de federale soldaten hun woede weg door de stad Fredericksburg te plunderen. Hun commandant verprutste ondertussen 12 december, hield toezicht op de opmars van zijn leger in en rond de stad en paste zijn plan aan.

Deze vertraging kan de beslissende fout van Burnside zijn geweest. Denk eraan, zijn plan riep op tot een aanval op het zuidelijke uiteinde van de Zuidelijke linie - het deel van de lijn dat het zwakst was, zich 40 mijl naar het zuiden uitstrekkend. Toen Burnside echter eenmaal zijn hand had getipt door Fredericksburg over te steken, stuurde Lee bericht naar Jackson om zijn tweede korps te concentreren. Burnside's verspilde 12 december gaf Jackson de kostbare tijd die hij nodig had om zijn positie bij Prospect Hill te consolideren.

Burnside bedoeld om te lanceren zijn aanval op Prospect Hill in de vroege ochtend van 13 december met 60.000 mannen. Hoewel Burnside de orders in de nacht van 12 december sneed, kreeg generaal-majoor William B. Franklin, commandant van de Left Grand Division aan de zuidkant van het veld, ze pas om 7.45 uur – 35 minuten na zonsopgang. .

Om het nog erger te maken, waren de bevelen van Burnside vaag en zeiden ze: "Je zult in ieder geval onmiddellijk een divisie uitzenden ... en ervoor zorgen dat deze goed wordt ondersteund en zijn terugtrekkingslijn open blijft." Hoewel de schriftelijke bevelen Franklin in de war brachten, die niet goed wist hoe ze ze moesten interpreteren, hoewel hij en Burnside de vorige avond het plan hadden doorgenomen, verzuimde hij Burnside om opheldering te vragen.

Nadat het leger van de Potomac het verrassingselement bij Fredericksburg had verloren, verergerde de linkervleugelcommandant generaal-majoor William B. Franklin het falen door na te laten de mannen van generaal-majoor George Meade aan de zuidkant van de linie van de Unie te versterken. (Amerikaanse Battlefield Trust)

Ondertussen zond Burnside, niet wetende dat zijn plan al aan het ontrafelen was, om ongeveer 10.00 uur een bericht naar generaal-majoor Edwin V. "Bull" Sumner, commandant van de Right Grand Division, om de aanval te beginnen aan de noordkant van de lijn in voorkant van een gebied dat bekend staat als Marye's Heights, een heuvelrug die ongeveer 900 meter boven de westelijke rand van de stad uitkwam.

Ondanks de bergopwaartse helling die Union-soldaten zouden moeten oversteken, zagen de Union-commandanten een voordeel in het terrein: de wijd open ruimte bevatte heel weinig obstakels, waardoor de oprukkende soldaten momentum konden opbouwen voor hun aanval. Het plan riep op tot een bliksemsnelle aanval uit de stad, over de open vlakte en tegen de zuidelijke infanteriepositie - een holle weg die achter een stenen muur liep, ongeveer 30 meter onder de top van de heuvel, vastgehouden door 2000 troepen van Georgië, onder Brig. Gen. Thomas RR Cobb. De Zuidelijke piketten in het veld zouden zo schrikken van de snelle aanval dat ze zich omdraaiden en terugrenden naar de linie, als menselijk schild voor de oprukkende Union-soldaten die hen op de hielen zaten.

De borsthoge muur zag er imposant uit, hoewel een deel ervan aan het zicht van Union onttrokken was omdat er een aarden wal op stond. Toch zagen de Federals een potentieel voordeel in het aanvallen van de muur. Per slot van rekening hadden de Zuidelijken in Antietam een ​​holle weg gebruikt als een versterkte geweerput, van waaruit ze een vernietigend vuur konden genereren - maar zodra de Union-soldaten doorbraken, zou het zijn alsof ze vissen in een ton schieten. De Zuidelijken hadden geen veilige terugtochtroute.

Hier in Fredericksburg zou de situatie ongeveer hetzelfde zijn. If Union forces could breach the stone wall, Confederates could try to retreat, but the only route available would be up the slippery exposed slope behind them or down the Telegraph Road toward Franklin’s force.

In addition, if Union troops could breach the wall, it would give them safety from the artillery fire that would surely rain down from the top of Marye’s Heights. First Corps artillery chief Colonel E. Porter Alexander had nearly 50 guns posted along the top of the heights. “Sir, a chicken could not live on that field when we open on it,” he boasted to his commander, General Longstreet, referring to the expanse the Yankees would have to cross. But if those Yankees got close enough to the stone wall, the Confederate artillerymen wouldn’t be able to depress their barrels enough to fire on them.

Confederate infantrymen from Brig. Gen. Thomas R.R. Cobb’s and Brig. Gen. Joseph B. Kershaw’s units put up a withering fire from behind the stone wall at the base of Marye’s Heights. (British Library Collection)

By 11:45 a.m., the first Union troops, under Brig. Gen. William H. French, stepped out of the city toward Marye’s Heights. The 4,500 men in his three brigades immediately came under artillery fire from Alexander’s batteries. “We could see our shells, bursting in their ranks, making great gaps,” said one of the artillerists. A Union soldier said that “it seemed we were moving in the crater of a volcano.” Still, the Union soldiers came on, even as the cannons tore them to pieces.

A millrace cut across the field. Fifteen feet wide and five feet deep, the ditch diverted water from the Rappahannock. Union engineers had blocked off the millrace and tried to drain it, but nearly three feet of water still stood at the bottom. The troops clambered through, then tried to get back into formation before continuing their advance, the artillery ripping into them the entire time.

Another factor the Federals hadn’t considered was the weather. On December 13, the temperature rose to 56 degrees—but several days previously, it had snowed. The subsequent warm weather melted the snow, making the ground wet and spongy and slippery. The smooth-soled boots of the soldiers made footing on the muddy ground even slipperier and the advance more difficult.

When the lead elements of French’s attack neared the stone wall, the Confederate infantry opened on them, halting the advance. “[O]ur men were never subjected to a more devouring fire,” one Union soldier said.

All three brigades in French’s division met the same fate as they tried to brave the “furious storm of shot, shell, and shrapnel.” Nearly a quarter of French’s soldiers would end up as casualties. Survivors took cover in a shallow swale, a dip in the ground about 200 yards downhill of the stone wall.

Still, the Union soldiers came on. At about noon, after French’s attack fizzled, Brig. Gen. Winfield Scott Hancock’s 5,000 men were sent in to face the storm of lead coming from the stone wall.

Maj. Gen. William H. French led the first Union troops against Marye’s Heights. Nearly a third of the men in his three brigades would end up casualties. (American Battlefield Trust)

Among Hancock’s men was the Irish Brigade, one of the more famed units to fight at Fredericksburg. Of the 1,200 Irishmen who advanced against the wall, only 256 would survive the assault to answer roll call the next morning. (After the battle, as stragglers and the wounded returned, the brigade’s ranks would increase to just more than 600.) Overall, Hancock’s division suffered 2,000 casualties.

By 1 p.m., Brig. Gen. Oliver Otis Howard’s division, with its 3,500 men, was sent against the stone wall. Brigadier General Samuel Sturgis with 4,475 men of the 9th Corps was sent to support Howard. They suffered 610 and 1,011 casualties, respectively.

Overall, the Union army was suffering a staggering average of 1,000 casualties an hour.

By 3 p.m., Brig. Gen. Charles Griffin’s division, with its 6,000 men, was sent into action. Instead of making the stone wall his objective, Griffin sent his men in piecemeal to relieve Sturgis’ embattled troops. When Griffin finally did decide to attack the wall, he lacked the strength to do it. By the end of the day, his division suffered nearly 1,000 casualties.

By this time, on the Confederate side, nearly 3,000 reinforcements had been sent to the Sunken Road to support the 2,000 infantrymen who had started the battle. To get into position, reinforcements had to descend from Marye’s Heights down a steep embankment that exposed them to Union fire. Most of the Confederate casualties suffered during the fighting would occur on that hillside. For instance, the 8th South Carolina, stationed atop Marye’s Heights, incurred 31 casualties in the battle—28 of them on the top of the hill and on the hillside as they advanced down to the Sunken Road on the road itself, they sustained only three.

From the Union perspective, it might have looked as though their advances were having an impact. Why else would Confederates send in reinforcements if not because they were feeling the pressure?

A Currier and Ives lithograph of the relentless but futile charges by Union troops up Marye’s Heights.

In fact, Confederate soldiers were putting so much lead in the air that they were running out of ammunition. To alleviate the problem, Longstreet shifted entire brigades onto the road: Fresh soldiers meant fresh supplies of ammunition. “[I]f you put every man on the other side of the Potomac on that field to approach me over the same line, and give me plenty of ammunition, I will kill them all before they reach my line,” Longstreet boasted.

The Confederate firepower behind the wall was made even more terrible by the efficiency of the infantrymen. Some units lined up four to six ranks deep, with the man in front firing and then going to the back of the line to reload while the second person stepped up to fire. When he did, he went to the back of the line while the third man stepped up, and so on. Thus the Confederates were able to create a conveyer belt–like effect.

Other units put their best marksmen in the front they would fire, pass their empty muskets to the back while someone passed them a loaded one, which they would fire and again trade for a loaded one. In this way, “[t]he small arms made one continual noise without a moment’s cessation,” a Confederate infantryman said. Another Confederate marksman stated he was black and blue from his right elbow all the way to his right hip for the next two weeks because he fired so many rounds that day.

Meanwhile, at the far end of the field near Prospect Hill, Union troops under the command of Maj. Gen. George Gordon Meade—who would eventually command the Union army at the Battle of Gettysburg—finally achieved success. At about 1 p.m., Meade’s Pennsylvania Reserves broke through the Confederate line. However, they were 8,000 men trying to drive through 38,000 Confederates stacked four divisions deep. Meade’s men held for a while, but the Confederates began to push them back.

Meade, confident he could exploit the breakthrough if supported, desperately called for reinforcements. No one came, so Meade rode back himself to look for help. He even verbally assaulted another general who had not marched to his aid.

But it was all to no avail. Meade’s commander, Franklin, had decided his soldiers had had enough and called off the attack.

Yet he didn’t tell Burnside.

And so, Burnside continued to send troops into the meat grinder in front of the stone wall to support an attack at the far end of the field that was not happening.

Burnside was able to see Marye’s Heights from Sumner’s headquarters at Chatham Manor, a large house directly across from the action on the far bank of the Rappahannock he could not see Prospect Hill, though, obscured by trees, smoke, and distance. The Rappahannock, however, amplified the echoing effect of the sound waves from the battle. As a result, Burnside could hear constant gunfire, but he couldn’t pinpoint the direction from which it was coming. From his perspective, it sounded as if everything at the far end of the field was carrying on as ordered.

Poor communications complicated matters. Although the Union army had strung miles of telegraph line, not everyone trusted the new system, so officers frequently sent couriers, who took a great deal of time to travel from one end of the line to the other.

Eventually, Burnside learned that Franklin had called off the attack and ordered him to resume his offensive, to “advance his whole line.” Franklin, who was as overcautious as his old mentor, McClellan, said he’d see what he could do—but then did nothing.

And again, he did not tell Burnside.

A Mathew Brady portrait of Maj. Gen. George Gordon Meade, whose men succeeded in pushing back Stonewall Jackson’s force at Prospect Hill. Meade called desperately for reinforcements, but William Franklin had called off the attack and left Meade hanging.

Burnside, however, expecting that his orders were being carried out, continued to throw soldiers at the stone wall to keep those Confederates from reinforcing the far end of their line. And so, what had originally been intended only as a diversion took on a terrible life of its own. By the end of the day, seven waves of Union soldiers would crash against the stone wall and be swept away—18 Federal brigades containing some 30,000 men. Beside French, Hancock, Howard, Sturgis, and Griffin, Brig. Gen. Andrew Humphreys and Brig. Gen. George Washington Getty sent in attacks.

Humphreys’ 4,500 Pennsylvanians attacked with a series of bayonet charges. Survivors of previous Union attacks clung to the pantlegs of the advancing men. “Don’t go forward, it is useless, you will be killed,” one of them pleaded as he lay prostrate behind the swale. For a plan that called for a fast bayonet charge, having fellow soldiers grabbing at the legs of the advancing men tended to be counterproductive.

Still, Humphreys’ men claimed they made it to within 12 paces of the wall. Peter Allabach, a colonel under Humphreys, stated, “My boys made it closer to the gates of hell that day than anyone else on the battlefield.” Subsequent charges got to within 30–45 yards of the stone wall before being repulsed by “a sheet of flames.” Humphreys lost more than 1,000 men in less than 45 minutes.

Getty’s attack came at the end of the day, just after sunset. His men advanced through “(a) perfect storm of bullets, boys a perfect storm!” according to one Connecticut colonel.

One of Getty’s brigades, under Colonel Rush C. Hawkins, got within 80 yards of the stone wall by sneaking under the cover of darkness up an unfinished railroad cut. In their excitement, the men let out a yell as they neared the wall, giving away their position. “If they had not started with a cheer,” admitted E.P. Alexander, “I don’t think that I, at least, would have known they were coming for I could not see them.” But thanks to the giveaway, Alexander’s men loaded up with canister, and the volley that ensued shredded Hawkins’ advance.

Brig. Gen. Andrew Humphrey’s men made the final charge against Marye’s Heights. Again and again, wounded men would grab their pant legs and beg them not to try to advance. Their momentum spent, the men fell back and General Burnside called off the attack.

So ended the fighting on December 13. More than 8,000 Union casualties lay in front of Marye’s Heights. The Confederates had suffered just about 1,000—an 8-to-1 ratio. Nearly one-third of the attacking force became casualties, yet not a single federal soldier touched the stone wall or made it into the Sunken Road.

Meanwhile, at Prospect Hill, which had clearly held Burnside’s best chance for victory, the Union army suffered 4,500 casualties, the Confederates just more than 4,000.

The next morning, Burnside still believed he could achieve victory at Fredericksburg. He convened a council of war with his subordinates and announced that he would personally lead his former troops, the 9th Corps, into battle. Burnside believed that the personal loyalty those soldiers felt toward him would inspire them to follow him anywhere, including across the upward sloping plain toward the stone wall.

Burnside, however, was the only one who felt that way. After doing a personal inspection and talking to several officers, “I found the feeling to be rather against an attack…” he said, “in fact, it was decidedly against it.” Ultimately, a teary-eyed Burnside called off his plan.

Therefore, December 14 passed with Confederate soldiers behind the stone wall trading pot shots with Union soldiers trapped behind the swale. Lee tried to goad Burnside into another attack, but the Union commander balked, so the Confederates simply fortified their position further. December 15 would pass much the same way, and when December 15 waned into December 16, Burnside withdrew his army under the cover of darkness.

Lee, who was usually aggressive, knew this was one victory he could not follow up. He understood that if he counterattacked across the same fields the Union army had just crossed, he would have the tables turned against him. The Federals had 147 cannon placed across the river on Chatham and Stafford Heights, and a large number of Union infantry had not yet been engaged. Frustrated, Lee could only watch the Federal army slip away to safety.

On the night of December 13-14, the Northern Lights had appeared—a rare occurrence that far south. They shone overhead for more than an hour. Union soldiers saw the lights as God’s way of commemorating the brave sacrifice of their fallen comrades. Confederates, on the other hand, said that “the heavens were hanging out banners and streamers and setting off fireworks in honor of our victory.”

But the Battle of Fredericksburg was no magnificent victory for the Confederates, and Lee knew it. At one point, he had watched from a hilltop as the spectacle unfolded below him and had said, “It is a good thing war is so terrible we should grow too fond of it.” Lee knew what an awful price Burnside’s army had paid in defeat.

The Army of the Potomac had suffered nearly 13,000 casualties, with around 8,000 of them on the ground in front of the stone wall. The Confederates, by comparison, suffered fewer than 5,000 casualties, most of them at the far end of the field near Prospect Hill where Meade achieved his breakthrough.

Those lopsided numbers might suggest a terrible blunder on the part of Ambrose Burnside. However, while his generalship would ultimately prove to be unspectacular, at Fredericksburg Burnside was as much a victim of circumstances, sloppy communication, and poor generalship by his subordinates as he was a victim of his own mediocrity.

Burnside had come to Fredericksburg with many reasons to think he could find victory there.


Ижайшие одственники

About Maj. General Ambrose Burnside (USA), Governor, U.S. Senator

Ambrose Everett Burnside (May 23, 1824 – September 13, 1881) was an American soldier, railroad executive, inventor, industrialist, and politician from Rhode Island, serving as governor and a U.S. Senator. As a Union Army general in the American Civil War, he conducted successful campaigns in North Carolina and East Tennessee but was defeated in the disastrous Battle of Fredericksburg and Battle of the Crater. His distinctive style of facial hair is now known as sideburns, derived from his last name.

Burnside was born in Liberty, Indiana, the fourth of nine children of Edghill and Pamela (or Pamilia) Brown Burnside, a family of Scottish origin. His great-great-grandfather Robert Burnside (1725�) was born in Scotland and settled in the Province of South Carolina. His father, a native of South Carolina, was a slave owner who freed his slaves when he relocated to Indiana. Ambrose attended Liberty Seminary as a young boy, but his education was interrupted when his mother died in 1841 he was apprenticed to a local tailor, eventually becoming a partner in the business. His interest in military affairs and his father's political connections obtained an appointment to the United States Military Academy in 1843. He graduated in 1847, ranking 18th in a class of 38, and was commissioned a brevet second lieutenant in the 2nd U.S. Artillery. He traveled to Veracruz for the Mexican-American War but arrived after hostilities ceased and performed mostly garrison duty around Mexico City.

At the close of the war, Lt. Burnside served two years on the western frontier, serving under Captain Braxton Bragg in the 3rd U.S. Artillery, a light artillery unit that had been converted to cavalry duty, protecting the Western mail routes through Nevada to California. In 1849, he was wounded by an arrow in his neck during a skirmish against Apaches in Las Vegas, New Mexico. In 1852, he was assigned to Fort Adams, Newport, Rhode Island, and, while there, he married Mary Richmond Bishop of Providence, Rhode Island, on April 27. The marriage, which lasted until Burnside's death, was childless.

In 1853, Burnside resigned his commission in the United States Army, although maintaining a position in the state militia, and devoted his time and energy to the manufacture of the famous rifle that bears his name, the Burnside carbine. The Secretary of War under President James Buchanan, John B. Floyd, contracted with the Burnside Arms Company to equip a large portion of the Army with his carbine and induced him to establish extensive factories for its manufacture. The Bristol Rifle Works were no sooner complete than another gunmaker allegedly bribed Floyd to break his $100,000 contract with Burnside. Burnside ran as a Democrat for one of the Congressional seats in Rhode Island in 1858 and was defeated in a landslide. The burdens of the campaign and the destruction by fire of his factory contributed to his financial ruin, and he was forced to assign his firearm patents to others. He went west in search of employment and became treasurer of the Illinois Central Railroad, where he worked for, and became friendly with, one of his future commanding officers, George B. McClellan.

At the outbreak of the Civil War, Burnside was a brigadier general in the Rhode Island Militia. He raised a regiment, the 1st Rhode Island Volunteer Infantry, and was appointed its colonel on May 2, 1861. Within a month, he ascended to brigade command in the Department of Northeast Virginia. He commanded the brigade without distinction at the First Battle of Bull Run in July, committing his troops piecemeal, and took over division command temporarily for wounded Brig. Gen. David Hunter. After his 90-day regiment was mustered out of service, he was promoted to brigadier general of volunteers on August 6, and was assigned to train provisional brigades in the nascent Army of the Potomac.

Burnside commanded the Coast Division, or North Carolina Expeditionary Force—three brigades assembled in Annapolis, Maryland, which formed the nucleus for his future IX Corps𠅊nd the Department of North Carolina, from September 1861 until July 1862. He conducted a successful amphibious campaign that closed over 80% of the North Carolina sea coast to Confederate shipping for the remainder of the war. For his successes at the battles of Roanoke Island and New Bern, the first significant Union victories in the Eastern Theater, he was promoted to major general on March 18. In July, his forces were transported north to Newport News, Virginia, and became the IX Corps of the Army of the Potomac.

Following Maj. Gen. George B. McClellan's failure in the Peninsula Campaign, Burnside was offered command of the Army of the Potomac. Refusing this opportunity�use of his loyalty to McClellan and because he understood his own lack of military experience— he detached part of his corps in support of Maj. Gen. John Pope's Army of Virginia in the Northern Virginia Campaign. Telegrams extremely critical of Pope's abilities as a commander from Maj. Gen. Fitz John Porter that he received at this time and forwarded on to his superiors in concurrence would later play a significant role in Porter's court-martial, in which Burnside would appear as a star witness.

Burnside again declined command following Pope's debacle at Second Bull Run.

Burnside was given command of the "Right Wing" of the Army of the Potomac (the I Corps and IX Corps) at the start of the Maryland Campaign for the Battle of South Mountain, but McClellan separated the two corps at the Battle of Antietam, placing them on opposite ends of the Union battle line, returning Burnside to command of just the IX Corps. Implicitly refusing to give up his higher authority, Burnside treated first Maj. Gen. Jesse L. Reno (killed at South Mountain) and then Brig. Gen. Jacob D. Cox as the corps commander, funneling orders to the corps through them. This cumbersome arrangement contributed to his slowness in attacking and crossing what is now called "Burnside's Bridge" on the southern flank of the Union line.

Burnside did not perform adequate reconnaissance of the area, and instead of taking advantage of several easy fording sites out of range of the enemy, his troops were forced into repeated assaults across the narrow bridge which was dominated by Confederate sharpshooters on high ground. By noon, McClellan was losing patience. He sent a succession of couriers to motivate Burnside to move forward. He ordered one aide, "Tell him if it costs 10,000 men he must go now." He increased the pressure by sending his inspector general to confront Burnside, who reacted indignantly: "McClellan appears to think I am not trying my best to carry this bridge you are the third or fourth one who has been to me this morning with similar orders." The delay allowed Maj. Gen. A.P. Hill's Confederate division to come up from Harpers Ferry and repulse the Union breakthrough. McClellan refused Burnside's requests for reinforcements, and the battle ended in a tactical stalemate.

McClellan was removed after failing to pursue General Robert E. Lee's retreat from Antietam, and Burnside was assigned to command the Army of the Potomac on November 7, 1862. He reluctantly obeyed this order, the third such in his brief career. President Abraham Lincoln pressured Burnside to take aggressive action and on November 14 approved his plan to capture the Confederate capital at Richmond, Virginia. This plan led to a humiliating and costly Union defeat at the Battle of Fredericksburg on December 13. His advance upon Fredericksburg was rapid, but planning in marshaling pontoon bridges for crossing the Rappahannock River and his own reluctance to deploy portions of his army across fording points later delayed the attack. This allowed Gen. Lee to concentrate along Marye's Heights just west of town and easily repulse the Union attacks. Assaults south of town, which were supposed to be the main avenue of attack, were also mismanaged, and initial Union breakthroughs went unsupported. Upset by the failure of his plan and by the enormous casualties of his repeated, futile frontal assaults, Burnside declared that he would lead an assault by his old corps. His corps commanders talked him out of it, but relations between the commander and his subordinates were strained. Accepting full blame, he offered to retire from the U.S. Army, but this was refused.

In January 1863, Burnside launched a second offensive against Lee, but it bogged down in winter rains before it accomplished anything and has been derisively called the Mud March. In its wake, he asked that several officers, who were openly insubordinate, be relieved of duty and court-martialed he also offered to resign. Lincoln chose the latter option on January 26 and replaced him with Maj. Gen. Joseph Hooker, one of the officers who had conspired against Burnside.

Lincoln was unwilling to lose Burnside from the Army and assigned him to command the Department of the Ohio and his old IX Corps. In Ohio, Burnside issued his controversial General Order Number 38, making it a crime to express any kind of opposition to the war. Burnside used it to arrest former Ohio congressman and candidate for governor of Ohio, Clement Vallandigham, a prominent leader in the copperhead peace movement, and try him in a military court (despite the fact that he was a civilian). Burnside also dealt with Confederate raiders such as John Hunt Morgan.

In the Knoxville Campaign, Burnside advanced to Knoxville, Tennessee, first bypassing the Confederate-held Cumberland Gap. After occupying Knoxville unopposed, he sent troops back to the Cumberland Gap. Brig. Gen. John W. Frazer, the Confederate commander, refused to surrender in the face of two Union brigades and Burnside arrived with a third, forcing the surrender of Frazer and 2,300 Confederates. After Union Maj. Gen. William S. Rosecrans was defeated at the Battle of Chickamauga, Burnside was pursued by Lt. Gen. James Longstreet, against whose troops he had battled at Marye's Heights. Burnside skillfully outmaneuvered Longstreet at the Battle of Campbell's Station and was able to reach his entrenchments and safety in Knoxville, where he was briefly besieged until the Confederate defeat at the Battle of Fort Sanders outside the city. Tying down Longstreet's corps at Knoxville contributed to Gen. Braxton Bragg's defeat by Maj. Gen. Ulysses S. Grant at Chattanooga. Troops under Maj. Gen. William T. Sherman marched to Burnside's aid, but the siege had already been lifted Longstreet withdrew, eventually returning to Virginia.

Burnside was ordered to take the IX Corps back to the Eastern Theater, where, in Annapolis, Maryland, he built it up to a strength of over 21,000 effectives. The IX Corps fought in the Overland Campaign of May 1864 as an independent command, reporting initially to Grant his corps was not assigned to the Army of the Potomac because Burnside outranked its commander, Maj. Gen. George G. Meade, who had been a division commander under Burnside at Fredericksburg. This cumbersome arrangement was rectified on May 24 just before the Battle of North Anna, when Burnside agreed to waive his precedence of rank and was placed under Meade's direct command.

Burnside fought at the battles of Wilderness and Spotsylvania Court House, where he did not perform in a distinguished manner, attacking piecemeal and appearing reluctant to commit his troops to the frontal assaults that characterized these battles. After North Anna and Cold Harbor, he took his place in the siege lines at Petersburg.

As the two armies faced the stalemate of trench warfare at Petersburg in July 1864, Burnside agreed to a plan suggested by a regiment of Pennsylvania coal miners in his corps: dig a mine under a fort in the Confederate entrenchments and ignite explosives there to achieve a surprise breakthrough. The fort was destroyed on July 30 in what is known as the Battle of the Crater. Because of interference from Meade, Burnside was ordered, only hours before the infantry attack, not to use his division of black troops, which had been specially trained for this mission. He was forced to use untrained white troops instead. He could not decide which division to choose as a replacement, so he had his three subordinate commanders draw lots. The division chosen by chance was that commanded by Brig. Gen. James H. Ledlie, who failed to brief the men on what was expected of them and was reported during the battle to be drunk well behind the lines, providing no leadership. Ledlie's men entered the huge crater instead of going around it, becoming trapped, and were subjected to murderous fire from Confederates around the rim, resulting in high casualties.

Burnside was relieved of command on August 14 and sent on leave by Grant Meade never recalled him to duty. A court of inquiry later placed the blame for the Crater fiasco on Burnside and his subordinates. In December, Burnside met with President Lincoln and General Grant about his future. He was contemplating resignation, but Lincoln and Grant requested that he remain in the Army. At the end of the interview, Burnside wrote, "I was not informed of any duty upon which I am to be placed." He finally resigned his commission on April 15, 1865.

After his resignation, Burnside was employed in numerous railroad and industrial directorships, including the presidencies of the Cincinnati and Martinsville Railroad, the Indianapolis and Vincennes Railroad, the Cairo and Vincennes Railroad, and the Rhode Island Locomotive Works. He was elected to three one-year terms as Governor of Rhode Island (May 1866 to May 1869). He was commander-in-chief of the Grand Army of the Republic veterans' association from 1871 to 1872. At its inception in 1871, the National Rifle Association chose him as its first president.

During a visit to Europe in 1870, Burnside attempted to mediate between the French and the Germans in the Franco-Prussian War. In 1874 he was elected as U.S. Senator from Rhode Island, was re-elected in 1880, and served until his death in 1881. During that time, Burnside, who had been a Democrat before the war, ran as a Republican, playing a prominent role in military affairs as well as serving as chairman of the Foreign Relations Committee in 1881.

Burnside died suddenly of a heart attack on September 13, 1881 at Bristol, Rhode Island, and is buried in Swan Point Cemetery, Providence, Rhode Island. An equestrian statue in his honor was erected in the late 19th century in Burnside Park in Providence.

Personally, Burnside was always very popular𠅋oth in the army and in politics. He made friends easily, smiled a lot, and remembered everyone's name. His professional military reputation, however, was less positive, and he was known for being obstinate, unimaginative, and unsuited both intellectually and emotionally for high command. Grant stated that he was "unfitted" for the command of an army, and that no one knew this better than Burnside. Knowing his capabilities, he twice refused command of the Army of the Potomac, only accepting when told that the command would otherwise go to Joseph Hooker. Jeffry D. Wert described Burnside's relief after Fredericksburg in a passage that sums up his military career:

He had been the most unfortunate commander of the Army, a general who had been cursed by succeeding its most popular leader and a man who believed he was unfit for the post. His tenure had been marked by bitter animosity among his subordinates and a fearful, if not needless, sacrifice of life. A firm patriot, he lacked the power of personality and will to direct recalcitrant generals. He had been willing to fight the enemy, but the terrible slope before Marye's Heights stands as his legacy.

– Jeffry D. Wert, The Sword of Lincoln

Bruce Catton summarized Burnside:

. Burnside had repeatedly demonstrated that it had been a military tragedy to give him a rank higher than colonel. One reason might have been that, with all his deficiencies, Burnside never had any angles of his own to play he was a simple, honest, loyal soldier, doing his best even if that best was not very good, never scheming or conniving or backbiting. Also, he was modest in an army many of whose generals were insufferable prima donnas, Burnside never mistook himself for Napoleon. Physically he was impressive: tall, just a little stout, wearing what was probably the most artistic and awe-inspiring set of whiskers in all that bewhiskered Army. He customarily wore a high, bell-crowned felt hat with the brim turned down and a double-breasted, knee-length frock coat, belted at the waist𠅊 costume which, unfortunately, is apt to strike the modern eye as being very much like that of a beefy city cop of the 1880s.

– Bruce Catton, Mr. Lincoln's Army

Burnside was noted for his unusual facial hair, joining strips of hair in front of his ears to his mustache but with chin clean-shaven the word burnsides was coined to describe this style. The syllables were later reversed to give sideburns.

Burnside Street in Portland, Oregon, is named for General Burnside, as is Burnside residence hall at the University of Rhode Island in Kingston.

Burnside was portrayed by Alex Hyde-White in Ronald F. Maxwell's 2003 film Gods and Generals, which includes the Battle of Fredericksburg.


Ambrose E. Burnside

Ambrose Everett Burnside began his military career of varied success after graduating 18th in a class of 47 from the United States Military Academy in 1847. He received a brevet second lieutenant position in the 2nd Artillery, and served during the Mexican-American War mostly on garrison duty in Mexico City. After the war, he briefly served in garrison duty in the southwestern United States, and resigned his commission in 1853. He set to work on a breech-loading rifle, which eventually failed, was appointed as a major general of the Rhode Island militia, and received a nomination to Congress.
At the outbreak of the Civil War, Burnside organized the 1st Rhode Island Infantry, which was one of the first units to arrive in Washington and offer the capitol protection. At the battle of First Manassas, Burnside commanded a brigade of infantry, and was appointed a brigadier general of volunteers on August 6, 1861 for his actions.

In September of 1861, Burnside was given command of three brigades known as the North Carolina Expeditionary Force, and launched an attack against the North Carolina coast. His force was successful in achieving a foothold in North Carolina, resulting in Burnside’s promotion to major general of volunteers on March 18, 1862. At the battle of Antietam, Union General George B. McClellan gave Burnside command of the IX Corps as well as the I Corps. During the battle, however, while in charge of the IX Corps, Burnside’s overly precise orders caused confusion and delays, which led to great difficulties in capturing what became known as “Burnside’s Bridge.”

After McClellan’s failure to follow General Robert E. Lee following the battle of Antietam, Burnside was made commander of the Army of the Potomac on November 7, 1862. Burnside decided to attempt a rapid approach to Richmond, leading to a very costly Union defeat on December 13 at the Battle of Fredericksburg, during which the Union army received 13,000 casualties after making numerous assaults against impregnable Confederate positions. This Union debacle, combined with a second failed attempt which became known as the “Mud March,” caused Burnside to be relieved of command, and Joseph Hooker was given command of the Army of the Potomac.

In March of 1863, Burnside was given command of the Department of the Ohio. During his command, he arrested ex-Congressman Clement L. Vallandigham for making seditious comments, an act which drew Burnside some criticism. In autumn of 1863, Burnside successfully commanded his troops against Confederate General James L. Longstreet. Burnside was able to outmaneuver Longstreet, and successfully held on to the city of Knoxville until Union reinforcements under William T. Sherman arrived and forced Longstreet to retreat.

After his successful defense of Knoxville, Burnside was ordered to take command of the IX Corps in support of the Army of the Potomac. He participated in much of the Overland Campaign under the direction of General Ulysses S. Grant, including the battles of the Wilderness, Spotsylvania Court House, North Anna, and Cold Harbor. During the siege of Petersburg, Burnside commanded troops in the battle of the Crater, during which a Union mine dug under Confederate positions was filled with explosives and detonated, creating a fifty yard gap in the Confederate lines. Burnside failed to exploit the gap in time, which resulted in the loss of Union soldiers. After this failure, Burnside resigned his commission on April 15, 1865.

After the war, Burnside briefly served as Senator from the state of Rhode Island. The distinctive facial hair he wore throughout most of his life led to the identification of that form of facial hair by the modern name, sideburns, created from his last name.


Ambrose Everett Burnside

Commanded a brigade at First Manassas and later succeeded McClellan as the head of the Army of the Potomac. He was removed by Lincoln after Fredericksburg. Ambrose Burnside generally knew his limits, but despite that was promoted beyond his capability.

He was born in Indiana, went to seminary for a while, then West Point (class of 1847) and served in Mexico. He saw no action, only garrison duty. Against the Indians it was different: he was wounded in 1849 in the New Mexico Territory. He resigned in 1853 to make his fortune by inventing a breech-loading carbine. The Army wouldn't buy it and he went bankrupt trying. (His creditors had to be happy with the patent, which made them millions during the Civil War, when the Army was happy to have the gun.) He moved to Illinois and became treasurer of the Illinois Central.

He dropped that in 1861, raising and becoming Colonel of the 1st Rhode Island. He was acting as brigade commander at First Manassas, and didn't show much insight, leading a series of piecemeal attacks rather than concentrating for an overwhelming one in the important early stages of the battle. He and his men were mustered out in August 1861 (their enlistments had run out) but four days later he was a Brigadier General and in charge of an independent force.

Burnside was in charge of the North Carolina expedition, and grabbed (against light opposition) bases on Roanoke Island, and the port of New Bern. He wasn't brilliant, and there wasn't the strength to press inland, but he certainly helped the Union blockade. Success anywhere, anyhow, was enough for promotion and he pinned up his second star, and Lincoln offered him command of the Army of the Potomac. Burnside wisely declined, letting John Pope have a turn. When Pope proved incompetent, Lincoln made Burnside the same offer, but it was again declined.

Instead Burnside was given oversight of two Corps (I and IX) during the Antietam campaign. At the actual battle they were on opposite ends of the Union line, and he stationed himself with IX Corps, which made slow progress crossing the Antietam Creek. Burnside, the professional soldier, saw a bridge and apparently assumed the creek was to deep to ford. Successive attacks across the bridge failed, while he could simply have pushed across the stream and flanked the few Confederate defenders. (He also detached men from the main effort, scattering his forces.) He finally cleared the bridge and seemed to be pushing through into Lee's rear, unopposed, but he'd waited too long. A.P. Hill's Light Division slammed into Burnside's flank and sent the Union troops reeling.

With McClellan removed after the battle, Lincoln told Burnside to take command. He was still hesitant but felt he could not refuse an order. He stole a march on Lee and attacked Fredericksburg, again after delays actually crossing the river. The delays meant Lee could concentrate, and the Army of the Potomac paid heavily for it, in their most one-sided defeat. Having tricked Lee once in December 1862, Burnside tried it again in January 1863. This time it turned into the "Mud March" and Lee hardly needed to respond while Union soldiers drowned in mud. Burnside was sacked after saying he wanted out and also wanted a batch of officers court-martialed.


Bekijk de video: John Burnside The power of the visible is the invisible (Januari- 2022).

Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos